Ik ben een borderliner

Ik schrijf u naar aanleiding van het artikel over depressieve jongeren (Z, 21 februari). Ik ben geen jongere meer, maar ik herken erg veel in het artikel. Ik ben een borderliner. Vorig jaar achtergekomen na een jarenlang gevecht met mezelf. Ik ben in therapie gegaan. Een trainingsprogramma om te leren om gaan met borderline. Ik heb het vorige week met succes afgerond.

Wat ik herken is de angst om te stoppen, te moeten stoppen. Het weer vervallen in oude patronen, zoals Heleen, om maar te mogen blijven. Want het alleen doen kan je nog niet aan. Je voelt je nog steeds zoals daarvoor. Nog steeds klote, een buitenbeentje, nog steeds moeilijk, nog steeds niet normaal. De dingen van vroeger doen nog steeds pijn. In het begin riep ik hard dat ik wist dat therapie niet het wondermiddel was. Maar gaandeweg. toen het lekker liep en de therapie aansloeg, vergat ik dat.

Achteraf kijkend dacht ik dat al mijn problemen opgelost zouden zijn aan het einde van het jaar. Dat ik mooi en schoon aan een nieuw leven kon beginnen.

Sinds deze week weet ik dat therapie er eigenlijk alleen maar voor zorgt dat je beter met je problemen kan omgaan. Ik begin dit ook te beseffen (want weten en voelen zijn twee verschillende dingen). Ik vind dat therapeuten dit feit moeten blijven benadrukken. De pijn die je voelt gaat niet weg. Je stapt er iets makkelijker overheen. Het verzwelgt je niet meer.

Ik sta dus ongeveer halverwege mijn leven dat ik op een andere manier moet benaderen, analyseren en beleven. En dat is op dit moment nog even moeilijk, maar als ik mijn leven hiervoor heb overleefd, kan ik dit ook aan. Ik heb genoeg gereedschap in mijn rugzak.