Hollands Dagboek: Thomas Rosenboom

Twee weken duurt de Boekenweek van Thomas Rosenboom (48), auteur van het boekenweekgeschenk `Spitzen'. Iedere avond geeft hij in opdracht van het CPNB lezingen, overdag signeert hij vooral boeken. Rosenboom, auteur van de met de Librisprijs bekroonde romans `Gewassen vlees' en `Publieke werken', is getrouwd met Isabella. `Mijn schema laat geen tijd voor de was.'

Woensdag 3 maart

Veertien lezingen avond aan avond, tweeëntwintig keer signeren, telkens in een andere plaats: dat is voor mij de Boekenweek, die twee weken gaat duren en overmorgen begint.

Het schema laat straks geen tijd meer over voor de was of boodschappen doen. De afgelopen week was al vol afspraken met journalisten en fotografen. Gisteren pakken van de stomerij opgehaald; vanmiddag nog wat rekeningen betaald, achterstallige post beantwoord en voor twee weken sokken gekocht. Nu het huis nog schoonmaken, ik ga op reis.

Donderdag

Om half een belde een krantenrubriek over mijn eetgewoontes, om een uur poseren voor de desbetreffende fotograaf met een theedoek over mijn schouder en een uitje in de hand, om twee uur naar het kantoor van de CPNB voor een radio-interview. De CPNB organiseert de Boekenweek, heeft alle voorbije perscontacten voor mij afgesproken en is een van de drie grote partijen in de hele campagne. De andere zijn de stichting Schrijvers School Samenleving (SSS),die de tournee heeft samengesteld en het eerste deel van het vervoer zal verzorgen, en Querido, mijn uitgeverij waar ik straks om vier uur word verwacht om op een goede boekenweek te drinken.

De ontvangstruimte is vol als ik er binnenkom. Zoveel ideeën als er het afgelopen half jaar zijn geweest, zoveel mensen hebben er, van de productie tot de promotie tot de administratie en redactie, aan meegewerkt. De herdrukken en het promotiemateriaal zijn tentoongesteld op een tafel. Het ziet er allemaal zeer smaakvol, maar toch vrolijk uit. Heel fijn om met alle betrokkenen het glas te kunnen heffen, daarna in gezelschap naar het café op de hoek, daarna nog verder.

Vrijdag

De laatste weken mijn conditie op peil gebracht met hardlopen, en 's avonds vaak ook niet meer gedronken dan de aanbevolen hoeveelheid, maar zo begint de eerste reis toch wat wankel.

Vertrek kwart over drie, toilettas mee, bestemming Steenwijk met hotelovernachting, aansluitend de volgende dag `Tour de Twente'. De SSS komt voorrijden in een uiterst comfortabele en representatieve auto, met rots in de branding Johan Wegeling aan het stuur. Directeur Margreet Ruardi gaat op de achterbank zitten en beheert de goedgevulde koelbox.

Hoe verder van Amsterdam, hoe florerender het literaire leven, dus we treffen een grote zaal aan met veel mensen. Na afloop nog een nazit, tot Johan en ik tegen elf uur naar elkaar knikken om te vertrekken. Als ik opsta, staat ook de mevrouw naast mij op. ,,Ik ga naar huis'', zegt ze. ,,Het is mooi geweest. Niet dan?''

Zaterdag

Naar Almelo, dan naar Hengelo, dan naar Enschede. De nieuwe sokken zitten heerlijk, de rulle hotelhanddoek was ook fijn. Goed verjaardagscadeau, een nieuwe handdoek, iedereen heeft er plaats voor, de jarige kan altijd een oude handdoek weggooien.

In Hengelo laat een mevrouw een boek signeren voor haar dochter. ,,Jammer dat ze het wel niet meer zal kunnen Iezen'', zegt ze, ,,want van uw vorige boek heeft ze nog zo genoten''. Ik vraag of ze iets aan haar ogen heeft. Dat is het niet helemaal: de dochter verkeert in het laatste stadium van een uitterende ziekte. De volgende in rij lacht al bij voorbaat om de komische opdracht die in het boek moet. Ik schrijf het op, het leven gaat door – maar niet voor iedereen dus, en uiteindelijk voor niemand.

In Enschede komen er op een rustig moment twee zeer vrolijke bakvissen langs de tafel. ,,Kijk, een beroemde schrijver'', zegt de een. ,,Wie is het dan?'', vraagt de ander. ,,Dat weet ik toch niet!'' zegt de een weer. Lachend gaan ze de trap op, misschien naar de snoepafdeling.

Zondag

Het is ontzettend zondag in Den Haag. Eerst naar de studio van Radio 1 in café-restaurant Dudok, waar het een komen en gaan is van belangrijke mensen zoals goed formulerende partijvoorzitters en zelfs partijleiders. Hoe zou het zijn om zo iemand op bezoek te krijgen?

Vervolgens naar het Letterkundig Museum, een scène spelen voor Netwerk, daarna een podiumgesprek, daarna nazit en bij licht nog naar huis. We zien de eerste kieviten in het weiland, maar nog geen lammetjes.

Maandag

Zo vol als de agenda al is, toch wordt er voor morgen nog een bijkomende afspraak gemaakt met een televisieprogramma. Nu eerst poseren, daarna weer in het inmiddels vertrouwde hotel een kranteninterview, en daarna voor het avondprogramma naar Leeuwarden. Heb weer een ander jasje aan, maar dat zien alleen Johan en Margreet – en hun kan het ook niet schelen.

Ter plaatse worden we ontvangen door de zeer gewaardeerde schrijver Kees 't Hart, die vanavond de rol van interviewer op zich zal nemen. Vooraf haalt hij, samen met anderen in het gezelschap, herinneringen op aan de goede, marxistische tijden van revolutionaire avonden, vol drank, discussie en vriendschap. Hoewel zulke bijeenkomsten wel degelijk staatsvijandig waren, lijkt mij, is geen van de samenzweerders ooit opgesloten. Integendeel, ik hoor namen van mensen die tegenwoordig als absoluut fatsoenlijk en betrouwbaar bekend staan. Iemand vindt dat Kees er een boek over zou moeten schrijven. `Als de dag van gisteren', opper ik als titel.

Mooie avond, mooie terugtocht langs het IJsselmeer.

Dinsdag

Allerlei dingen overdag, maar dat is al vergeten: vanavond is het Boekenbal. Ik kan er nog niks over zeggen, maar als u zich een drukke, bonte avond met veel bekenden voorstelt, dan zit u alvast goed.

Vooraf plenair diner met de uitgeverij, vervolgens in optocht van dertig oude lelijke eendjes naar de Schouwburg. Hopelijk schiet me een gepast antwoord binnen op de NOS-vraag bij binnenkomst.

Om middernacht open ik de Boekenweek officieel door op het podium van een showtrap af te lopen naar de microfoon – als dat zonder ongelukken lukt, is voor mij het bal geslaagd.

Woensdag 10 maart

De eerste dag van de boekenweek, de laatste van dit dagboek. Tijd voor een slotoverweging. Natuurlijk ging het de afgelopen dagen helemaal niet om mij, het ging erom dat de dingen gebeurden die moesten gebeuren, en daarin had ieder zijn aandeel.

Ik ben lid geweest van een groep, heel bijzonder voor mij, en als alles straks achter de rug is zal ik dat vooral missen: het teamgevoel. Zeven paar nieuwe sokken in de kast nog, een week nog te gaan, daarna is het voorbij en gaat het alweer over de boekenweekschrijver van volgend jaar.