Franse Slag

Albert Verlinde over de klapper van het Boekenbal. Hoe Harry Mulisch de aangevallen Beau van Erven Dorens te hulp schiet.

Sommige zaken zijn mij in dit leven niet gegeven. Te gast zijn op het Boekenbal bijvoorbeeld. Ieder jaar loop ik in de weken voorafgaand aan dit uitgeversfestijn dagelijks vol verwachting naar de brievenbus om te zien of DE uitnodiging wellicht op de mat ligt en steeds weer strompel ik teleurgesteld terug naar mijn keukentafel. Ik ben natuurlijk ook geen echte schrijver. Ik produceer alweer heel wat jaren columns in uiteenlopende bladen, maar die grote roman, dat belangrijke essay van mijn hand is nog steeds niet verschenen. En ik heb ook nog nooit een wethouder als hoerenloper ge-out dus als columnist hoor ik er niet echt bij, ik begrijp dat wel. Dus doe ik het ieder jaar weer met de beelden op tv en de foto's in de krant. Die zijn nooit vervelend. Iedereen die wel eens klaagt over de hoogte van de boekenprijzen snapt na het zien van de partyverslagen weer direct waarom het echt niet minder kan, de drankrekening van het bal is zo hoog dat het alleen maar terug te verdienen is met een stevige accijns op het betere boek.

Ik was dan ook wel een beetje jaloers op mijn literaire RTL Boulevard collega Beau van Erven Dorens die wel een uitnodiging had ontvangen. Als een kind zo blij vertrok hij afgelopen maandag direct na de uitzending richting Stadsschouwburg om al zijn helden te ontmoeten. Ik kon niet wachten op zijn reportage de dag erna, want ik wist zeker: dichter dan dit kom ik nooit meer bij het Bal der Ballen. Groot was de schok dan ook toen ik de morning after hoorde dat er een knokpartij was geweest en dat Beau zijn mannetje gestaan had en ook nog een keer gewond was. Die verwonding bleek mee te vallen, een sneetje boven het oog, maar de knokpartij was echt. Twee corpsballen hadden de Boulevardbal gesard en uiteindelijk met een glas geslagen. Mijn collega had dat niet gepikt en een stevige rechtse uitgedeeld aan de jonge studentjes. En niet ergens achter in de schouwburg, nee pontificaal in de hal voor het oog van een AT5 camera. Wat een nieuws! Mijn bloed als entertainmentverslaggever ging sneller koken. Ik heb het afgelopen jaar al uitgebreid aandacht besteed aan de klap die filmacteur Russel Crowe een uitsmijter van een discotheek had toegebracht en aan de kopstoot die TMF presentator Mental Theo uitgedeeld zou hebben. Maar dat was allemaal van horen zeggen. Van het voorval met Beau waren beelden. Yes! Da's geen klap, da's een klapper. Heel vreemd maar Beau zag het eerst niet zo zitten om zijn robbertje op TV uit te zenden, maar na wat heen en weer gepraat besloten we het nieuws toch te brengen met beelden en al. Want zoals mijn moeder altijd zegt; 's nachts een man, overdag een man. Zwetend zat mijn collega zijn verhaal te doen op de buis en ik had een mateloze bewondering voor hem. Het is lekker makkelijk om vanachter de tv-desk al het shownieuws van het westelijk halfrond van commentaar te voorzien, maar om ook thuis te zijn als je zelf het middelpunt bent van een rel, dat getuigt van moed. En zo hoorde heel Nederland wat er gebeurd was. Het blijft wel jammer dat de camera van AT5 direct na het gevecht van de eeuw door een beveiligingsman in beslag is genomen, want nu zullen we nooit de beelden te zien krijgen van krijgsheer Harry Mulisch. De eminence grise van de vaderlandse literatuur kwam als een bezetene aangestoven, stroopte zijn mouwen al op om Beau bij te staan in het gevecht en riep alleen maar: `wat moet ik doen, wat kan ik doen'. De student zag na de klap van mijn collega al sterretjes maar als het aan krasse knar Harry Mulisch had gelegen had hij ook nog de ontdekking van de hemel meegemaakt.