Beth Hart

Ooit was Amerika vergeven van de soulzangeressen. Aretha Franklin als eerste, maar daaronder een onafzienbaar aantal mindere godinnen die nog altijd garant stonden voor kippenvel. Gladys Knight, Chaka Khan, Carla Thomas, om er maar drie te noemen: stemmen als orkanen, schijnbaar gelouterd door gospel en sterke drank. Maar hoe verder de vrouwenemancipatie voortschreed, hoe zoetsappiger de zangeressen gingen klinken. Met als dieptepunt het gekwinkeleer van de Whitneys Houston en Mariahs Carey. Weliswaar met een stembereik dat in aantal oktaven nauwelijks nog op een hand te tellen was, maar qua soul armzalig. Pas sinds de successen van uit de neo-soul afkomstige artiesten als Lauryn Hill, Jill Scott en Erykah Badu lijkt het commercieel aantrekkelijk om ook weer blanke soulzangeressen te gaan promoten.

Dat komt dan behalve voor het Engelse wonderkind Joss Stone goed uit voor Beth Hart, wier stem wel vergeleken wordt met die van Janis Joplin. Die vergelijking zal, ongetwijfeld tot vreugde van Hart, op grond van deze nieuwe cd wat minder snel gemaakt worden. Waar Joplin toch voornamelijk klonk als een goedgevulde glasbak, beschikt Hart over een timbre dat veel meer souplesse verraadt. Kan ze op het podium gloedvol krijsen, ze doet het immer zo gecontroleerd dat ze daarin altijd nog wel een fraaie stembuiging weet te stoppen. Op Leave The Light On wordt evenwel weinig gekrijst, maar des te duidelijker gemaakt dat Beth Hart tot meer in staat is.

De goed gedoseerde, klassieke rockbegeleiding citeert voornamelijk de jaren '60 en '70 en laat alle ruimte aan de zangeres. Niet alle liedjes springen er meteen uit, en behalve het aan Portishead verwante `Lay Your Hands On Me' zou de plaat ook vijfentwintig jaar geleden kunnen zijn gemaakt. Hoogtepunten: `Bottle Of Jesus', een pakkende stamper die het tijdens haar laatste concert hier ook al zo goed deed, `Monkey Back' en `Sky Of Clover'.

Leave the Light On WB/Koch 8241