Doorgaan

Op de televisie was gistermiddag een gesprekje te horen met manager Ties Kruize van het Nederlands hockeyelftal. Hij zat in de auto op weg naar de velden in Madrid, waar een olympisch kwalificatietoernooi wordt gehouden. Nederland moest nog `een potje' tegen India afwerken, een onbelangrijke wedstrijd want Nederland had zich al voor de Spelen geplaatst.

,,Gaat het door?'' vroeg de verslaggever.

Bijna een retorische vraag, zou je zeggen, gezien de apocalyptische taferelen enkele kilometers verderop.

Kruize kon nog geen duidelijkheid verschaffen. Over een halfuurtje begon het overleg van de teamleiders, daarna wist hij meer. Ik riep vanuit mijn huiskamer zo hard als ik kon: ,,Maak je niet druk, Ties, natuurlijk gaan jullie door, jullie gaan toch altijd door?''

Helaas kon hij me niet horen en haastte hij zich, misschien wel met gevaar voor eigen leven, door het chaotische verkeer naar het spoedoverleg van de managers. We weten hoe het is afgelopen. Nederland won met 4-2 van India.

Nu op naar de finale. ,,We spelen met rouwbanden om, het moet maar'', zei Kruize na afloop.

Terwijl de hockeyers hun sticks onbekommerd lieten knallen, dienden elders vier Spaanse voetbalclubs bij de Europese voetbalbond een verzoek tot uitstel van hun UEFA-Cupduels in. ,,De spelers kunnen zich na de ergste terreurdaad in de Spaanse geschiedenis niet op voetbal concentreren'', liet FC Valencia weten.

Maar bij de UEFA wilden ze niet al te sentimenteel worden. Een woordvoerder zei: ,,De gebeurtenissen in Madrid zijn diep tragisch en schokkend. Maar door onder deze moeilijke omstandigheden toch te spelen, hopen we de wereld de ware geest van fair play en respect in de voetbalsport te tonen.''

Je kunt maar nooit weten, zal hij gedacht hebben. Misschien zijn er wel een paar moordenaars van de ETA of Al-Qaeda die 's avonds bij het zien van een aardige voetbalwedstrijd opeens denken: ,,Fair play, leuk idee.''

Zijn optimisme was helaas een tikkeltje voorbarig, want 's avonds moesten twee spelers van Barcelona, één van Celtic en één van Real Mallorca van het veld verwijderd worden.

Bij die `ware geest van fair play' moet ik altijd denken aan Avery Brundage, de vroegere voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Aan deze karikatuur van een sportbobo (een alweer uitgestorven scheldwoord, uitgevonden door Ruud Gullit) hebben we die mythische mantra te danken.

Het gebeurde bij de Olympische Spelen van München in 1972. Ik liep daar als journalist rond toen Palestijnse terroristen elf Israëlische sportmensen vermoordden. Het einde van de Spelen, dachten we allemaal, niemand had er meer zin in.

Niemand behalve Avery Brundage. ,,The games must go on'', zei hij tijdens de rouwdienst. ,,Wij willen en moeten tonen dat de olympische idee sterker is dan terreur en geweld.''

Onsterfelijke woorden waren geboren. Als niemand meer weet wie Brundage was, zullen zijn woorden voortleven op de lippen van zijn opvolgers.

Misschien heeft Brundage wel nooit bestaan en was het God zelf die ons daar in München toesprak.