Zimerman

Ruim zes jaar na de eerste opnamen, is nu eindelijk de visie van de Poolse pianist Krystian Zimerman op het het Eerste en Tweede pianoconcert van Sergej Rachmaninov verschenen. Zimerman neemt een compositie pas onder handen wanneer hij zichzelf daartoe emotioneel rijp acht. Het Derde pianoconcert moet dus nog even wachten. ,,Je speelt Rachmaninov niet, je leeft zijn muziek'', aldus Zimerman. Rachmaninov begon aan zijn Eerste pianoconcert toen hij 17 was en de onstuimige Sturm und Drang-emoties worden door Zimerman nergens verdoezeld onder een patina van rijpheid of beschaving. Rauw en woest romantisch aanstormend klinkt zijn spel, dat floreert tegen de achtergrond van het onder leiding van Seiji Ozawa uitstekend spelende Boston Sympohony Orchestra.

Ozawa, thans chef in Wenen, had ruim 25 jaar de leiding in Boston, een periode die hem wereldfaam én onmin opleverde. Musici vonden Ozawa in zijn laatste chefsperiode te weinig uitgesproken, en critici verweten hem een te slappe greep op een steeds slechter spelende orkest. Maar daarvan blijkt niets; waar het orkest een begeleidende rol speelt is de klank fluwelig en waar het op de voorgrond treedt gebeurt dat met een pathos dat aansluit op dat van Zimerman.

Ook het Tweede pianoconcert trekt hier vanaf de eerste, extreem spannend aanzwellende maten de aandacht. Zimerman benadert zijn vleugel in het hoofdthema als slaginstrument, om hem daarna tot deinend golvende welluidendheid te beteugelen. In het langzame deel is zijn spel individualistisch en tastend in extreme mate.

Rachmaninov, Pianoconcerten 1 en 2 door Krystian Zimerman, BSO o.l.v. Ozawa. (DG 459 643-2)