Leeftijd

Drie mannen gebruikten aan het raam van een klein restaurant de lunch, toen buiten een vrouw bleef staan om de menukaart in het kastje aan de voorgevel te bestuderen. Ze was jong en mooi en zich niet bewust van de aandacht van de mannen, wat haar misschien nog wel mooier maakte.

,,Meissie, kom gerust binnen'', lachte een van de mannen terwijl hij de andere twee schalks aankeek.

Ze waren een jaar of twintig ouder dan de vrouw, de leeftijd waarop de mannenmagen onder het overhemd lichtjes beginnen te bollen en de inhammen op de schedel steeds meer land veroveren.

Een van de andere mannen tikte met zijn wijsvinger tegen het raam. ,,Dóen'', riep hij naar de vrouw, ,,het is lekker hier.''

De vrouw keek de man in lichte verwarring aan. Toen ze ook de andere grijnzende hoofden zag, onderdrukte ze een meewarig lachje en liep snel door.

,,Jammer'', zuchtte de eerste man, terwijl hij een slokje witte wijn nam. ,,Daar had ik jullie wel een uurtje voor willen inruilen.''

,,Een uurtje?'' kraaide een van de anderen. ,,Zou het je nog wel lukken in een uurtje?''

,,Niet met jou erbij'', zei de eerste man.

Ze grinnikten, tevreden met hun eigen gevatheid en met de speelruimte die ze elkaar voor hun grapjes gunden.

Even aten ze zwijgend door. Toen zei de eerste man op een plotseling veel serieuzere toon: ,,Kennen jullie Marijke, dat meisje dat een tijdje als secretaresse voor mij heeft gewerkt?''

,,Die zwarte met die lange benen?'' vroeg de man tegenover hem.

,,Ja, die.''

,,Moordwijf. Werkt ze niet meer bij jullie?''

,,Ze kon ergens anders beter verdienen. Geeft niet, ze is zonder ruzie weggegaan. Laatst kwam ze nog even langs. Ze had twee van haar vriendinnen meegenomen. Nou jongen, ik zal je zeggen, die waren zó ver-schrik-ke-lijk mooi...''

De man keek weg van zijn bord waar nog een randje rosbief op nuttiging lag te wachten misschien had het zachtrode vlees wel zijn erotische verlangens aangewakkerd, het libido kent vele wondere wegen.

,,We hebben een paar uur met elkaar zitten praten'', hervatte hij, ,,de tijd vloog om. Ik heb koffie voor ze gehaald, we hebben op het laatst zelfs nog een wijntje gedronken.''

,,Het was kortom een lange werkdag'', lachte een van de andere mannen.

De eerste man reageerde niet, hij werd te veel in beslag genomen door zijn herinnering. ,,Weet je wat ik onder het praten steeds zat te denken?'' zei hij. ,,Twee dingen. Wat zijn ze toch móói, en was ik maar twintig jaar jonger.''

Hij klonk nog steeds ernstig.

,,Tien jaar jonger, dan vinden ze ook nog wel interessant'', zei de man tegenover hem.

De eerste man knikte. ,,Eén van die meisjes zei: jij lijkt wel dertig.'' Hij wreef over zijn voorhoofd. ,,Dat compliment krijg ik wel vaker.''

,,Nou dan!'' riep een van de andere mannen.

,,Maar ik word eenenveertig'', zei de eerste man.

Toen begon hij zonder animo zijn rosbief op te eten.