Matige film over blanke klimmers en hun sherpa's

Mooi is Nima Temba Sherpa zeker, maar meer mooi van `wat een bergen' dan van `wat een film'. Margriet Jansen volgde een expeditie van bergbeklimmers in het Himalaya-gebied en meer in het bijzonder de leider van de lokale gidsen, de sherpa's, Nima Temba. De ervaren gids is op het moment dat de film wordt opgenomen een van de vijf broers uit het gezin die op een van de hellingen van de Himalaya een expeditie begeleidt. Het is gevaarlijk, zegt hij tegen de camera, maar mijn ouders bidden voor ons in het klooster.

Door dichter bij de sherpa's dan bij de blanke bergbeklimmers te blijven geeft Jansen bedoeld of onbedoeld de blanken weer als gemakzuchtige toeristen, die in het Westen fondsen verzamelen om zich in het Oosten door dragers naar boven te laten helpen. In een parallelle montage laat ze de blanke klimmers vertellen over of ze zich wel goed voelen en de dragers inmiddels enorme plastic waterzakken vullen die ze naar het kamp zeulen. En als ten slotte een blanke van de groep bovenkomt, zijn er twee sherpa's bij hem. Hun beloning is niet de eeuwige roem die hier in Nederland nog wel eens via de rechtbank wordt betwist, maar een beter salaris voor de volgende keer dat ze omhoog gaan en een top-toelage.

Het is akelig om te zeggen, maar als de expeditie van Nima een andere expeditie kruist waarvan de blanke klimmer door zijn eigenwijsheid is omgekomen en zijn sherpa het maar ternauwernood heeft overleefd, ben je bijna geneigd te denken: eigen schuld.

De korte documentaire (nog geen uur) wordt uitgebracht in het Docuzone-programma. Het is opnieuw een film die qua vormgeving en manier van vertellen nauwelijks boven het niveau van de tv-reportages uitsteekt.

Nimba Temba Sherpa. Regie: Margriet Jansen. In: 14 Docuzone-bioscopen.