Wat een vreemd land is Nederland geworden

Ik ben een buitenlander. Een vreemdeling in dit land. Een nieuwkomer. Een huwelijksmigrant. Een allochtoon.

In augustus 2001 kwam ik naar Nederland – dat is pas tweeënhalf jaar geleden, maar ik heb het gevoel dat ik toen in een ander

Nederland ben aangekomen, een Nederland dat er nu niet meer is.

In augustus 2001 werd in de trein nog cannabis gerookt.

Ik wilde na aankomst een extra cursus Nederlandse taal doen aan de universiteit, maar de studiebegeleider in mijn internationale programma adviseerde mij om Frans te studeren. Nederlands was toch geen belangrijke Europese taal. Hij had gelijk, maar ik vond het land te interessant om niks van de taal te weten.

Ik zag namelijk zoveel fascinerende aspecten van Nederland, zoveel kleurigheid: atheïsten, christenen, moslims, Aziaten, Afrikanen, homo's, travestieten, prostituees, toeristen, buitenlanders, junkies, legalen, illegalen. Het land van Spinoza en Erasmus. De multiculturele samenleving, de tolerantie, het poldermodel, het gedoogbeleid, de gelegaliseerde prostitutie, het homohuwelijk, de pil.

En ook de verzuiling, de op consensus gerichte politiek, het respect voor minderheden (puur proportioneel kiesstelsel), dat zie je niet vaak in deze wereld. De politici waren gewone mensen die met de fiets naar hun werk gingen. Dat vond ik inspirerend. Ik was zo gelukkig om hier te kunnen wonen en studeren.

Enkele weken na mijn komst was het 11 september. Een Nederlandse politicus zei dat Nederland vol was en om het land wat leger te maken, moesten de grenzen dicht. Later werd hij vermoord. De politiek en de samenleving dachten dat veel problemen in het land door de allochtonen veroorzaakt waren of in ieder geval iets met niet-Nederlanders te maken hadden: of het nou de normen en waarden betrof, of veiligheid, criminaliteit, de grote steden, de kwaliteit van het onderwijs of de onbetaalbaarheid van de verzorgingsstaat.

Nu wordt naar oplossingen gezocht en dat heeft natuurlijk ook alles met de buitenlanders te maken. Asielzoekers weg! Slachtoffers van mensensmokkel ook weg! Deportaties naar onveilige gebieden!

Oh, het woord `deportatie' mocht ik niet gebruiken – ze zouden naar hun landen van herkomst begeleid worden. Dat ze in Nederland geboren zijn, of dat ze in hun landen van herkomst geen perspectieven voor een waardig leven hebben, interesseert weinig mensen hier.

Anderen kunnen misschien gedwongen worden verspreid binnen Nederland. En die hoofddoeken wil men liever niet zien, ook als voor iedereen de vrijheid van godsdienst geldt.

Tolerantie? Multiculturele samenleving? Nee, er wordt afscheid genomen van deze begrippen.

Iedereen moet, om te beginnen, vloeiend Nederlands kunnen spreken. Dat is de eigen verantwoordelijkheid van de buitenlanders en als het hun niet lukt, moet gekeken worden of ze niet gestraft of uitgezet kunnen worden.

Bezuinigingen? Ja, op de sociale zekerheid. En ook op de inburgeringscursussen. Men wacht twee jaar voor een inburgeringscursus, komt in een groep van dertig mensen met verschillende niveaus, maar als het niet meteen lukt, dan is het de eigen schuld.

Eigenlijk moeten die mensen van tevoren Nederlands kunnen spreken. Inburgering in eigen land zonder hulp van de overheid wordt nu voorgesteld. En als het niet mogelijk is, gaat Nederland niet huilen. Ook als ze willen trouwen.

Daar bestaat een brede politieke consensus over, ook binnen de Partij van de Arbeid. Van deze partij ben ik lid geworden in januari 2002, toen het leek dat er een alternatief bestond voor de antisociale en repressieve ontwikkelingen.

Het Rotterdamse centraal station lijkt nu dag en nacht op een politiesoap.

Een verblijfsvergunning kost 430 euro – de duurste in Europa. Ook werd besloten dat buitenlandse studenten meer collegegeld moeten betalen. Straks mogen de coffeeshops geen buitenlanders meer bedienen.

Het land dat door Europese samenwerking zo veel heeft gewonnen, doet na de eenwording van Europa zijn grenzen dicht voor de nieuwe Europeanen.

,,They want to send you away', zei een allochtone medewerker aan het loket Burgerzaken in de gemeente, toen mijn verblijfsvergunning maanden vertraagd was.

Het is jammer dat ik de schoonheid en de charme van Nederland niet meer zo makkelijk zie. Ik zie alleen berichten die indirect ook tegen mij gericht zijn.

Mijn benedenburen bijvoorbeeld hadden de woningcorporatie speciaal gevraagd om het appartement niet aan buitenlanders te verhuren. Toch ben ik boven hen beland, waarschijnlijk omdat mijn partner een `echte' Nederlander is.

Toen ik hun vroeg of ze liever wilden dat ik wegging, zeiden ze: ,,Nee, we bedoelen die andere allochtonen, die wij niet mogen discrimineren, weet je?.' Nee, ik weet het niet. Hoe langer ik in dit land woon, hoe meer ik me vreemd(eling) voel. Ik wil me aanpassen, ik wil me thuis voelen, maar het gaat mij een stukje te snel en te ver.

Matilda Nahabedian is projectmedewerker bij de Alfred Mozerstichting, de Oost-Europa Stichting van de Partij van de Arbeid. Ze is van Bulgaarse afkomst en kleindochter van Armeniërs die naar Bulgarije waren gevlucht.

Gerectificeerd

Nahabedian

Als auteur van Wat een vreemd land is Nederland geworden (9 maart, pagina 6) werd Matilda Nahabeddian vermeld. Ze heet Nahabedian.