Perk machtshonger van managers in

Het lijkt er op dat VNO-NCW-voorzitter Jacques Schraven de recente kritiek op het bedrijfsleven niet goed op een rijtje heeft (Opiniepagina, 4maart). Wellicht is het mij ontgaan, maar nergens ben ik een artikel tegengekomen waarin beloning van managers en mislukte overnames als fraude zijn aangemerkt; wel bijvoorbeeld gesjoemel met aandelen bij voorkennis (AOL), gerommel in de boekhouding (Ahold) en onderlinge prijsafspraken (de bouw).

En Schraven noemt de schuldigen en passant ook meteen: niet de Raad van Commissarissen (RvC) en de managers, maar de beleggers, de beleggingsfondsen, de pensioenfondsen en de overheid. De oplossing wordt aangereikt met begrippen als integriteit en transparantie zonder daar enige invulling aan te geven. Een RvC heeft maar één doel voor ogen: de continuïteit van de onderneming te waarborgen en niet alleen de aandeelhouderswaarde, zoals Schraven suggereert. De continuïteit van de onderneming wordt gewaarborgd door alle groepen die daar belang bij hebben tot hun recht te laten komen: de klanten, de (geld)leveranciers, de werknemers, het management en de overheid. Omdat veel managers nog steeds voornamelijk worden beloond naar omzet, gaan ze beslissingen nemen die mogelijk niet in het belang zijn van de continuïteit.

Van de manager kan nauwelijks worden verwacht dat hij zich integer en transparant opstelt, als zijn persoonlijke belang botst met het belang van de onderneming.

Dat een topmanager behoefte heeft aan bevrediging van machtsgevoel, kun je hem nauwelijks verwijten, aangezien hij dit soort functies ambieert. Wat je als RvC wel kunt doen, is die machtshonger inperken door te dreigen met vervanging en door de beloningsstructuur meer afhankelijk te maken van de winst.

Ed Moorman is bedrijfseconoom.