Värttinä

,,In Finland worden we gerekend tot de folkmuziek wegens ons Karelisch dialect dat niet door iedereen wordt verstaan, zeker niet als we in hoog tempo zingen. Buiten Finland krijgen we meestal het begrip `wereldmuziek' opgeplakt. Dat is allemaal prima, maar we maken natuurlijk Värttinä-muziek. Er is geen groep die zo klinkt als wij.''

Mari Kaasinen, geboren in Karelië, begon daar in 1983 met zus Sari de (tiener)groep Värttinä. Op zijn hoogtepunt waren er vijftien meiden die zingend speelden op de kantele, het citer-achtige Finse instrument, plus een begeleidingsgroep van zes jongens. Toen Kaasinen met enkele anderen naar Helsinki verhuisde, kromp de vrouwenzanggroep tot vijf. De band werd aangevuld met musici uit de roots & rock-sfeer en ontwikkelde een wereldser geluid dat zorgde voor groter afzetgebied. In 1993 debuteerde Värttinä in Nederland, waar de groep na tien cd's en vijf tournees tot het huisraad behoort. Värttinä bestaat nu uit zes instrumentalisten en drie zangeressen.

,,Van de oergroep van 21 zijn alleen saxofonist Janne Lappalainen en ik nog over. We hebben geen formele leider, maar omdat ik een van de oprichters ben, voel ik me wel verantwoordelijk voor veel zaken. Zoeken naar bandleden als er iemand vertrekt, beslissingen nemen over de muzikale koers. Ook schrijf ik de meeste zangharmonieën en een deel van de teksten. Maar gelukkig zorgt ook collega-zangeres Susan Aho met regelmaat voor nieuwe stukken.

,,Vroeger, toen we nog jong en onschuldig waren, moesten we wel traditionals zingen in de vertrouwde `runo'- stijl: alles staccato en keihard. Intussen zijn we mans genoeg om onze eigen liedjes te schrijven. Een belangrijke rol in de ontwikkeling van ons repertoire speelde de Amerikaan Richard Horowitz, bekend van de muziek voor de film The Sheltering Sky. Hij produceerde Vihma, onze zevende cd, en onderstreepte wat we zelf ook al voelden: dat het ook langzaam en legato kon.

,,Het spelen op festivals, van folk tot jazz, brengt je natuurlijk ook op nieuwe ideeën. Een optreden op het Braziliaanse Rock in Rio-festival voor een enorme massa mensen is natuurlijk iets anders dan optreden in een intieme Finse folk-club, wat we ook nog steeds met liefde doen. Onze roots zijn dermate stevig dat we niet bang voor vreemde invloeden hoeven te zijn, we integreren die gewoon. In Japan stonden we versteld van de vragen die de mensen ons wisten te stellen en het feit dat ze onze teksten waar ze geen lettergreep van verstonden toch foutloos mee konden zingen.

,,Ons optreden in Paradiso, het laatste van onze Benelux-tournee, is anders dan de andere concerten. Ik kan daar weinig over vertellen omdat de afspraak met componist/regisseur Merlijn Twaalhoven is dat het zo veel mogelijk geheim blijft. Ik kan alleen zeggen dat ons concert wordt ingeleid door improvisaties en composities van Merlijn met kinderkoor en fanfare. Ik vertel er ter geruststelling van onze fans wel bij dat we één repetitie houden. We springen niet zomaar in het diepe, al zouden we dat met onze ervaring goed durven.''

Laatste cd: Iki (Fréa Records MWCD 4042). Distr. Music&Words. Optredens: 8/3 Oosterpoort Groningen; 9/3 Tivoli Utrecht; 10/3 O13 Tilburg; 11/3 Paradiso Amsterdam (Project La Nuit nest pas un Chocolat van Merlijn Twaalfhoven).