Diana Ross omhelst haar lookalike bij het afscheid

De grote vraag tijdens het concert van Diana Ross zaterdag was: wat gaat ze doen met haar evenbeeld, een lange travestiet die pontificaal op de eerste rij had plaatsgenomen?

Tijdens haar eerste bad in het publiek negeerde de nu bijna 60-jarige Ross haar dubbelganger, die net als zij een kolossale bos gitzwart haar had en gehuld ging in een gele glitterjurk. Terwijl ze de hand schudde van zowat iedereen en zich door een enkeling zelfs liet kussen, deed Ross haar reputatie als superbitch gestand en liep ze de veel grotere, smachtende Ross straal voorbij.

Voor het eerste concert van Diana Ross' afscheidstournee had de Ahoy' in Rotterdam een andere opstelling dan gebruikelijk. In het midden van de arena was een groot podium neergezet, met daaromheen stoelen. Het podium was, zoals het hoort bij een diva, voor Ross alleen. In een stuk of zes uitzinnige glitterjurken liep ze daar rond en waagde zich af en toe aan een dansje. Vooral in haar roze mantelpakje met mini rok zag Ross er niet ouder dan een jaar of dertig uit.

Haar bescheiden band, met onder meer een synthesizerspeler en slechts twee blazers, zat in een soort orkestbak, anderhalve meter lager dan Ross. Hoe de band speelde, viel niet goed te horen. Ondanks het aangename, niet te luide geluidsvolume, produceerden de musici voornamelijk gebonk eigenlijk zou het kabinet-Balkenende II popconcerten in de Ahoy' wettelijk moeten verbieden wegens de rampzalige akoestiek.

Hoe Ross zong, was ondanks de galm wel te horen. Een groot soulzangeres, zoals Aretha Franklin, is Ross tijdens haar 42-jarige carrière nooit geweest. Maar de kracht van Ross is dat ze haar beperkingen kent, en dat ze, anders dan bijvoorbeeld een soulzangeres van de nieuwe lichting als Mary J. Blige, ook nooit probeert om Aretha Franklin te benaderen. Bij Ross geen gekwinkeleer, maar altijd diezelfde, emotieloze strakheid waar bijvoorbeeld de componist Louis Andriessen zo dol op is.

Ross' vlakheid past precies bij de de machinemuziek van Motown, waarmee ze als lid van het trio The Supremes in de jaren zestig beroemd werd. De grootste verrassing van het concert was dat ze You Can't Hurry Love, Stop! In The Name Of Love en vele andere beroemde Motown-hits die ze inmiddels duizenden keren moet hebben gezongen, er niet in een medley doorheen jaste. Ze trok er het uur voor de pauze voor uit en zong ze van a tot z, al was het soms in een wat lager tempo dan op de plaat.

Haar vlakke stem bleek alleen ongeschikt voor de jazz-nummers die ze na de pauze zong in 1972 speelde Ross jazz-zangeres Billie Holiday in de film Lady Sings The Blues. Maar gelukkig duurden Good Morning Heartache en The Man I Love niet te lang en bij de rest van haar latere, niet-Supremes oeuvre, waaronder I'm Coming Out en Chain Reaction, bleek haar stem weer precies te passen.

Tijdens de toegift kreeg het publiek, dat vooral bestond uit vrouwen van omstreeks de vijftig en jubelende homo's van alle leeftijden, ten slotte een andere Diana Ross te zien. Gehuld in een trainingspak, liep ze onder het zingen van Best Years Of My Life naar de hoek waar haar dubbelganger zat. Ze omhelsde hem en zorgde zo voor het mooiste moment van het concert: twee haardossen versmolten tot een gigantische wonderbos.

Concert: Concert: Diana Ross. Gehoord: 6/3 Ahoy' Rotterdam.