Bambi's met strik bij Viktor&Rolf

In Parijs zijn de laatste najaarsmodeshows voor 2004/2005 gepresenteerd. Tom Ford nam afscheid en liet nog één keer zien waar hij zo goed in is. Victor & Rolf lonkten naar Hollywood.

Gisteravond boog Tom Ford voor het allerlaatst na de presentatie van zijn vrouwencollectie voor Yves St. Laurent Rive Gauche. Zijn afscheid is nu definitief. Ford heeft de afgelopen weken en ook gisteravond weer laten zien waarom de modewereld hem zo waardeert: om zijn gevoel voor stijl en drama. En het feit dat hij een realistisch vrouwbeeld kan neerzetten, zonder elementen als elegantie en erotiek te laten vallen. Dit keer liet hij zich inspireren door Azië en presenteerde satijnen Mao-jasjes op rechte rokken met split in gloedvolle kleuren en sexy Cheongsam-jurken. Ze zullen hem bij moederbedrijf Gucci nog erg gaan missen.

Niemand past zich zo snel aan het nieuwe modebeeld aan als de Voguettes – de moderedactrices van het toonaangevende magazine Vogue. De alomheersende trend van Fifties vintage – hoge hakken, netkousen, kokerrokjes, twinsets en wijde bontmanteltjes – is aan hun welbesteed. Maar je ziet ook duidelijk wat het met vrouwen doet: ze zien er uit als een dame, maar er echt lekker vrij in bewegen doen ze niet. Het werd pijnlijk duidelijk bij de najaarsshow van het prestigieuze Hermès, gehouden in de manege van de l'Ecole Militaire in Parijs. Gadegeslagen door nieuwsgierige militairen kwamen ze op het hobbelige terrein aangewankeld op hun naaldhakken. Ze zagen eruit als hun oma – jonge vrouwen in veel te ouwelijke kleding. Ineens deed die retromode wel erg pathetisch aan.

Het blijkt maar weer eens hoe moeilijk het is om er vrouwelijk én elegant én modern uit te zien, ook al heb je de beschikking over alle mode die je maar wilt. Maar ook voor ontwerpers is het moeilijk een goede balans te vinden tussen klassiekers en moderne interpretaties. Jean Paul Gaultier worstelde er zichtbaar mee in zijn eerste collectie voor Hermès, het merk dat bekend staat om zijn peperdure tassen en zijden sjaals. Een modehuis ook dat ondanks alle globalisering zijn imago van exclusiviteit heeft behouden. Toch vond Gaultier het nodig de collectie te overladen met commerciële elementen als hippe accessoires (polsbandjes, ceintuurs die sloten als de beroemde Kelly-tas) en logo-prints. Terwijl zijn ontwerpen al gewaagd genoeg waren voor de elitaire klantenkring: jasjes van krokodillenleer die ongelijk eindigden, ultrawijde rijbroeken, een trenchcoat zo wijd als een tent met pofmouwen en een strikkraag.

Nee, dan Viktor & Rolf. Zij wierpen zich op als beschermheren van de klassiekers. Ze tuigden hun mannequins op als Bambi, compleet met gewei en onschuldige reeënogen. Maakten van de catwalk een mysterieus bos en leukten de show op met jachtgeluiden: blaffende honden, het hijgen van opgejaagd wild en zelfs hier en daar een geweerschot. Het gaf een wat luguber karakter aan een goede collectie, die nog gelikter was dan die van dit voorjaar. En die nog meer smeekte om aandacht van Hollywood, gezien het grote aantal met Swarovski-stenen versierde avondjurken.

Dat glamourbombardement leidde de aandacht wat af van de gewone kleren, een witte blouse met ruime kraag, een mantelpak met recht doorknooprokje en ultrakorte bolero, een rechte smalle broek met een in de tailleband verwerkte strik. Het was subtiel, klassiek en modern tegelijkertijd. Een mooie kruising tussen vrouwelijke elegantie en mannelijk comfort – maar wat miste was die typische, plagerige Viktor & Rolf-humor. En dat is nu juist wat die klassiekers nog moderner maakt, opdat we niet worden als de Voguettes.

Karl Lagerfeld omzeilt dat probleem in zijn collectie voor Chanel door met een heleboel voorstellen te komen, waaruit de marketing afdeling de best verkoopbare items zoekt voor in de winkel. De catwalk zag eruit als een snelweg. De White Stripes domineerden de soundtrack en ondersteunden de wat warrige collectie die een mix was van stoere mannenkleding (truien, broekpakken, smokings) en frêle vrouwenkleding (chiffon jurkjes, Chanel-mantelpakjes).

John Galliano overtrof de megashow van Chanel, maar ook vele andere die afgelopen week in Parijs te zien waren, op alle fronten. Hij wil de modeliefhebber niets opleggen, hij wil alleen laten zien hoeveel plezier je met kleding kunt hebben. Zijn collectie deed poëtisch aan, was kleurrijk en op het psychedelische af. Piratenstrepen, zigeunerbloemenprints en krantenprints streden om aandacht in meterswijde crinoles. In de hoog opgetaste haren van de mannequins bungelden potjes en pannetjes en aan de rokken lege colablikjes en plastic flessen. Wat uiteindelijk in de winkels komt, zijn prachtig getailleerde leren jasjes met opgeborduurde rozen, patchworkbreisels en strakke spencers. Opdat we er zelf mee kunnen spelen.