Seksuele ironie

In het verrukkelijke Down with Love worden Renée Zellweger en Ewan McGregor in hun filmincarnaties als schrijfster Barbara Novak en journalist-playboy Catcher Block verliefd. Nou ja, niet verliefd want dat willen ze niet. Ze willen namelijk `Down with Love' (Weg met de liefde) zoals de film heet naar het boek dat Zellweger in de film geschreven heeft. Catcher Block wilde dat altijd al, want hij wordt geïntroduceerd als de cliché-womanizer die ontbijt, luncht, dineert en soupeert met steeds weer een ander stewardessje. Barbara Novak, net zo blond en roze als Reese Witherspoon in Legally Blonde, heeft emancipatoire doeleinden: zij wil dat vrouwen net zo vrij en lustig kunnen zijn als mannen. We schrijven vreselijke fictieve film-jaren zestig en het lijkt lang voor welke feministische golf dan ook. Kortom deze heroïsche hoofdpersonen beslechten helemaal in hun eentje en tot groot genoegen van de filmkijker de strijd tussen de seksen.

Om die te verbeelden maakt regisseur Peyton Reed gebruik van een beproefd middel, zoals alles in de film beproefd en een kwartslag gedraaid is, namelijk het telefoongesprek in split-screen. Persoon A belt persoon B en als bij toverslag is het brede CinemaScope-beeld doormidden geknipt en ziet de toeschouwer hen bellen, en ziet hij dus wat zij niet van elkaar zien. Volop gelegenheid voor neuspeuter- en andere oh-la-la-grappen.

Op de dvd van Down with Love (overladen met leuke, doch standaard-extra's als verwijderde scènes, making of's, commentaarkanaal etc.) is te zien hoe het draaien van een van die scènes in z'n werk ging. Regisseur Reed splitste het beeld niet alleen maar verticaal, maar ook diagonaal en horizontaal, en liet z'n personages liggend, over de grond rollend, en onderwijl push-ups oefenend telefoneren, zodat het zou lijken alsof ze enfin u krijgt het plaatje.

Het moeilijke van het opnemen van dit soort scènes, vertelt hij in de begeleidende toelichting, is dat de acteurs in hun eentje, fysiek iets moeten spelen wat er in het eindresultaat gecoördineerd uit moet zien. Veel oefenen en op de vloer afplakken dus, zelfs in het computertijdperk.

Zonder zich het helemaal bewust te zijn verraadt Reed in dit commentaar dat hijzelf (of actrice Zellweger, dat moeten we in het midden laten) in ieder geval niet zo geëmancipeerd is als zijn protagoniste. Op een of andere manier kwam het zo uit, licht hij toe, dat actrice Zellweger in alle `posities' het voortouw moest nemen, omdat haar deel het eerste werd opgenomen. Ha goed, de vrouw als seksuele agressor, dáár ging de film toch over? Maar nee, vergeet het maar.

Down with Love

Film: ****

Extra's: ****