Sam is toch de mooiste

Zaterdagochtend tegen achten. Bij het beursgebouw van Eindhoven staat een aantal hondenbezitters verkleumd te wachten tot de deuren van de hal opengaan. Sommigen hebben er al uren rijden opzitten. Vanuit Duitsland, Luxemburg of Groningen op weg naar de 27ste Internationale Hondententoonstelling 2004.

Een paar uur later, na de veterinaire keuring, is de hal gevuld met de categorieën die vandaag zullen strijden om de eerste plaats: terriërs, dashonden, retrievers, waterhonden en windhonden. Borstels komen tevoorschijn. En kammen, föhns, scharen, krultangen, strikjes en flacons. Nog een keer alles fatsoeneren. Dan begint het wachten. Op de ronde door de ring.

Mevrouw Hoogendijk-Groeneveld uit Boskoop begrijpt er niets van. Hoe kan haar Sam, een bijna drie jaar oude Yorkshire terriër, nou niet gewonnen hebben? In plaats van die onbekende hond, die nog nooit in de prijzen viel?

'Ja, dat stelt enorm teleur', zegt ze gelaten. 'Weet u hoeveel tijd ik in die hobby steek? Zo'n Yorkshire moet elke dag door de molen, show of niet.

Wassen, papillotjes in de vacht draaien, oliën. Ik heb er vijftien. Sam is de mooiste. En wat krijgt hij? Z.G! Zeer goed. Nou ja...'

Een tafeltje verder staat een verkoper van teken-pennen. 'Voor mij hoeft zo'n show niet', zegt hij met een grijns. 'Er zijn er die niet eens met hun hond het bos ingaan. Het beest zou eens vies worden... Hoor eens, als je van je hond houdt, dan is die sowieso de mooiste.'

Roel Visser is freelance fotograaf.