Rosie

Elke week in Leven &cetera een column uit het jongeren onlinemagazine Spunk over het leven van 16-plussers. Deze week de (bekorte) column van Raoul de Jong (19).

Rosie was 16 en ik 15 toen Rosie mijn vriendinnetje was. Mijn eerste echte vriendinnetje. Mijn eerste en gelijk mijn laatste, want na Rosie wist ik dat ik eigenlijk niet op meisjes viel. Dat ik mezelf en alle Rosies van de wereld voortaan een hoop pijn en ellende zou besparen, door vanaf nu gewoon mezelf te zijn. Gelukkig werd Rosie een van m'n beste vrienden. Zo'n vriend waar je alles tegen kunt zeggen, maar waarbij het niet uitmaakt als je soms ook even niks te zeggen hebt. Zo'n vriend waarmee je ruzie kunt maken, omdat je weet dat het toch weer goed komt. Zo'n vriend zonder wie het leven een stuk minder leuk zou zijn, die eigenlijk veel meer is dan een vriend, familie bijna.

Dit weekend was ze jarig, 21 werd ze. Officieel volwassen. Ze hield een feestje in haar huisje aan de gracht in Delft. Ze had een nieuwe jurk aan. Een zwarte jurk met een petticoat en hoge hakken. Ik droeg een corduroy pak met nette schoenen. We moesten allebei een beetje lachen toen ze open deed, want wij zo samen, dat was natuurlijk heel erg jazz. Ik had geen cadeautje want ik was weer eens blut, maar dat gaf niet, zei ze, want dat ik er was, dat was belangerijk. En eigenlijk wist ik dat ook wel.

Er waren hapjes. Hele uitgebreide, ingewikkelde hapjes, want Rosie houdt van koken. Er waren mensen. Dezelfde mensen als vorig jaar, maar dan een jaartje ouder. Er was wijn, heel veel wijn en er was muziek. Jazz. Ik had voornamelijk met de Rotterdammers gepraat en toen de Rotterdammers naar huis waren had ik met de Delftenaren gedanst. Op Britney en Madonna, dat wel. En toen echt iedereen naar huis was bleef alleen die ene jongen over. Hij was even naar de wc toen ze het zei. ,,Ik heb zin in seks.'' ,,Ja, waar moet ik dan slapen?'' vroeg ik. ,,Met jou erbij'', zei ze, ,,net als in die film''. Toen zette ze Dave Brubecks Take 5 op. Net als in die film.

Die film is The Dreamers van Bernardo Bertolucci. De jaren zestig, Parijs. Een hele knappe broer en zus spelen allerlei seksuele spelletjes met een naiëve Amerikaanse jongen. We hadden hem op het filmfestival gezien. Heel veel indruk maakte die niet, maar toch meer dan we toen dachten.

De jongen komt weer binnen, wij liggen op het bed. ,,Nou, dan ga ik maar weer eens'', zegt de jongen. ,,Wil je niet nog even blijven?'', vraagt Rosie. ,,Ja, neem nog een wijntje'', zeg ik en schenk een wijntje in. ,,Hier, ga lekker zitten.'' De jongen gaat zitten. ,,Dit is hele sensuele wijn'', zegt Rosie. ,,Heel sensueel'', zeg ik. Wij moeten een beetje lachen, de jongen niet. ,,Lekker?'', vraag ik. De jongen knikt. ,,Ok, we gaan een spelletje doen'', zegt Rosie. ,,Als jij niet weet welke film wij nadoen, moet jij alles doen wat wij willen.'' ,,Hoe bedoel je dat?'', vraagt de jongen. ,,Nou, precies zoals we het zeggen'', zeg ik. Dan zoent Rosie me. We zoenen. Ze knoopt m'n blouse open en ik open de rits van haar jurk. Ze trekt mijn blouse uit en ik trek haar jurk naar beneden. ,,9,5 Weeks?'', gokt de jongen. ,,Nee'', zeg ik, ,,The Dreamers van Bernardo Bertolucci. Binnenkort in de bioscoop.''

De zon prikt in mijn ogen. Ik ben naakt. Helemaal. Rosie ook, helemaal. Ik lig tegen haar aan en heb een arm om haar heen. De jongen is weg. Meteen weer dat naakt-naast-een-meisje-wakker-worden-gevoel, wat ik meestal heb als ik naakt naast een meisje wakker word. Helemaal niet fijn. Dat ik dit niet kan, hoe graag ik het ook zou willen. Ik trek m'n arm van haar af, sta op, doe zo snel mogelijk mijn kleren aan en ben al bijna bij de deur, als het tot me doordringt: dat ik geen 15 meer ben en zij geen 16 meer is. Dat dit niet zomaar een meisje is maar Rosie. Een van mijn beste vrienden en eigenlijk wel meer dan dat. Dus sluit ik de deur, trek m'n kleren weer uit, ga naast haar liggen, sla m'n arm om haar heen, geef haar een kusje en fluister zacht: ,,Rosie, ik hou van jou''. Ik geloof niet dat ze het hoorde, maar ik meende het wel.