Rocklandschap

Het is soms alsof er dezer dagen meer bands op zoek zijn naar de Essentie van de Rock dan ooit. En die neiging uit zich vooral in verwoede pogingen het wiel opnieuw uit te vinden. Nu is rock een prachtwiel, dat het ongetwijfeld waard is om af en toe opnieuw te worden rondgedraaid. Maar hoe verbeelden we die zoektocht in de videoclips, zonder in de clichés te vervallen?

Dat is een dilemma, dat veel weg heeft van een onvervalste paradox. Want rock bestaat eigenlijk bij de gratie van het cliché, en de enige reden dat menigeen daar lachend mee wegkomt is dat die clichés inmiddels een bijna mythische status hebben aangenomen. En daar kun je een potje mee breken. Een van de meest voor de hand liggende middelen om het rock-idioom zichtbaar te maken is de Marshall, de versterker die bijna synoniem is geworden aan het middenfrequentie-offensief dat in puur fysiek opzicht eigenlijk de essentie van de rock uitmaakt. Eh, één Marshall? Hoe meer hoe beter, tot er een hele zwarte muur van decibellen uitbrakende versterkers het beeld beheerst.

Ook in de clip van Fireworks van de jonge Nederlandse groep Wyatt zien we een stapel Marshalls terug. Dat en het nodige vuurwerk, want rock is in de ogen van deze groep vooral een middel om extase op te wekken en `Enschede' is inmiddels lang genoeg geleden om ook in een Nederlandse clip dit beeldtaal-element op tamelijk waardevrije manier te gebruiken. Om die extase wat op te poken komt er zelfs een heus, zwart gospelkoor aan te pas. De leukste vondst komt aan het eind, als een schijnbaar toevallige schraap over een gitaarsnaar een visuele pendant krijg van een eenzame vuurpijl.

Hoe meer Marshalls hoe meer Marshalls, dat moet de basisgedachte zijn achter de clip van `Love Is Only A Feeling', van The Darkness, de groep die de essentie van de rock lijkt te zoeken in de parodie. Meer, meest, Darkness, zou je bijna zeggen. Vandaar dat er schier ontelbare Marshalls staan opgesteld op het rotslandschap (het Engelse woord voor rots is, wonderbaarlijk genoeg, rock) waarop de band zijn kunstje doet. Wie dacht dat rock overeenkomt met een vloedgolf aan mannelijke hormonen moet bij het ondergaan van de ijzingwekkend hoge stem en het lichtjes androgyne voorkomen van zanger Justin Hawkins wel even slikken. Deze clip doet vermoeden dat het wezen van de rock ligt opgesloten in de rock zelf, in het gebaar, de gestrekte manier waarop de gitaren worden vastgehouden, aangeslagen en heen en weer geschud, de stand van de volumeknop, de hoogte van de vocale uithaal, de sterkte van de klappen van het drumstel. Zo maakt deze clip duidelijk dat rock pas rock is als er overduidelijk rock op staat – of als het op een rots staat.