Passaat

Nederland is grijs. De mensen zijn grijs. De studenten ook. Arubaanse en Antilliaanse studenten aan de Erasmus Universiteit Rotterdam voelden zich niet thuis bij de Nederlandse studentenverenigingen en richtten in 1997 Passaat op. ,,Je wil toch iets van je eigen cultuur'', zegt voorzitter Nadya van Putten. ,,Zodat je het gevoel hebt dat je er echt bijhoort.''

Passaat (130 leden) organiseert feesten, discussieavonden, een basketbaltournooi en een kerstdiner. Zo'n beetje dezelfde dingen als andere studentenverenigingen, zegt Nadya van Putten, ,,alleen met een Caraïbisch tintje''. En juist daarom zijn de feesten ook populair onder Nederlandse studenten. Nadya van Putten: ,,Wij zorgen altijd voor een supergoeie band om lekker te dansen. Het swingt absoluut meer dan bij het corps.''

De vereniging heeft ook een missie: de buitenwereld laten zien dat er ook veel goed opgeleide Antillianen en Arubanen in Nederland zijn. ,,Zoals wij'', zegt secretaris Tamara Muller, die de hbo-opleiding finance and accounting volgt. Daarvoor organiseert de vereniging de Passaat-awards waarbij Antillianen en Arubanen die iets hebben bereikt worden onderscheiden. ,,Zij zijn een rolmodel voor ons, maar het moet ook Nederlanders erop wijzen dat die mensen wat kunnen'', zegt Nadya van Putten die in Rotterdam bestuurskunde studeert. ,,Nederlanders denken allereerst aan bolletjesslikkers als ze een Antilliaan of Arubaan tegenkomen. Ik moet daar altijd wat van vinden. Dat zijn we he-le-maal zat. Laat ze eens vragen wat ik vind van de ideologie van professor Huppeldepup.'' Of ze reageren op je alsof je uit een totaal onderontwikkeld land komt, zegt Tamara Muller. ,,Ze vragen: Is dat je eerste mobieltje? Of: Weet je wat adsl is?''

Ja, ze hebben heimwee naar de Antillen en Aruba. Vooral naar de zon, hun familie en de relaxte levenshouding. Maar ze moeten het toegeven, ze vernederlandsen in hoog tempo. Tamara Muller: ,,Ik ben net op vakantie op Aruba geweest. Mijn tante kwam me halen van het vliegveld, maar ze was drie kwartier te laat. Ik stond te schelden als een viswijf. Afspraak is afspraak, je hoort op tijd te komen, dat soort dingen. Later dacht ik: net een Nederlander.''

Dit is de derde aflevering uit een serie portretten van verenigingen.