Seachange

Hoe bescheiden, bijna gewoontjes, zet de nieuwe Britse band Seachange in op het debuutalbum Lay Of The Land, en hoe verbluft blijf je achter na beluistering van de hele plaat. Het sextet uit Nothingham gaat voor de basis helemaal terug naar de tijd van XTC. Fraaie, naakte liedjes die het hebben moeten van hogeschoolschema's en een bijna lieflijke oorspronkelijkheid in de melodielijnen. Aangelengd met Keltische klanken van violiste Johanna Woodnutt klinken deze grondbeginselen van Seachange terughoudend maar indrukwekkend. Hoe vreemd dus om te ervaren dat de band in bijna elk lied minstens twee geluidsbarrières neemt. Met een dwingende logica worden de luisterliederen naar een eerste rockpodium geloodst, waar de gitaren vervorming krijgen en de stem van zanger Dan Eastop opgejaagd gaat klinken. Een oude mechanische schwung krijgt heel even vat op de band. Maar prompt wordt het lied naar plan twee getild en dan gaat de beer los. Alsof de geest van The Who de ziel van Seachange in bezit probeert te nemen. Maar Seachange heeft meer demonen uit de rock onder de leden. SonicYouth-riffjes, glamrock, punk, alles gaat in de toverketel. Een lied dat begint als een bijna verlegen Cure-ode kan zodoende halverwege transformeren tot een bijna hippe now-wave dreun, en ongemeen orgastisch eindigen met precies de juiste dosis psychedelische rock. Zeer weloverwogen muziek, zonder twijfel, maar ze klinkt bovenal aangrijpend.

Seachange, Lay Of The Land; Matador/V2