Indianenverhaal

Volgens Sjoerd de Jong `Migrant wordt behandeld als barbaar' (NRC Handelsblad, 2 maart) vertoont het momenteel in Nederland gevoerde debat over de integratie van niet-westerse allochtonen enkele opmerkelijke overeenkomsten met de destijds gevoerde Amerikaanse campagne om de indianen te assimileren.

Verwijzende naar de onlangs door de VVD-fractie uitgebrachte beleidsnotitie `Integratie van niet-westerse migranten in Nederland', stelt De Jong dat het huidige liberale beschavingsoffensief is ingegeven door dezelfde humanitaire, evolutionaire en racistische motieven als die waardoor de assimilatiepogingen van de Amerikaanse overheid werden gekenmerkt.

Omdat de Amerikaanse campagne resulteerde in teleurstelling en cynisme bij de beleidsmakers en in ontreddering onder de indianen, kunnen we er gevoeglijk van op aan dat de ,,barbaarse behandeling'' (sic), die migranten in Nederland ten deel valt, niet de sleutel tot succes zal vormen.

Aan het slot van zijn betoog slaat De Jong zijn critici een belangrijk argument uit handen. Ook hij ziet in dat de verhoudingen in wezen omgekeerd zijn. Hij erkent dat de Nederlanders zich als het ware in dezelfde positie bevinden als die van de toentertijd bedreigde indianen, terwijl de immigranten als kolonisatoren zijn aan te merken.

Zich hierdoor niet gewonnen gevende, concludeert De Jong dat we ons als belaagde inboorlingen gedragen en benauwd zijn voor kolonisatie door vreemde nieuwkomers, hetgeen in zijn ogen niet getuigt van een sterke beschaving. Met De Jong kunnen we het op dit punt volkomen eens zijn. We zijn, getuige de plaatsing van zijn `indianenverhaal' in een gezaghebbende courant, een uitermate decadente samenleving.

Het is de vraag of De Jong met zijn ongefundeerde en onverantwoordelijke kritiek op het secularisme geen indirecte dienst heeft bewezen aan het islamitisch radicalisme.