Een nieuwe orde geeft hoop

Na twee zeges op rij staan de hockeyers op de drempel van kwalificatie voor de Olympische Spelen. Met dank aan een nieuwe orde.

Zie hem lopen in zijn oranje windjack en bedenk dat hij amper twee maanden bondscoach is van de Nederlandse hockeyploeg. Terry Walsh (50) schudt handen, maakt met iedereen een joviaal praatje en is voortdurend de rust zelve. Alsof hij al jaren in dienst is van de Nederlandse hockeybond.

Gisteravond mocht de Australiër uitleggen hoe de tweede opeenvolgende zege van zijn ploeg, ditmaal tegen het modale Groot-Brittannië (3-0), tot stand was gekomen bij het olympisch kwalificatietoernooi in Madrid. Minutieus ontleedde de vakman uit Perth de wedstrijd die in werkelijkheid nooit een wedstrijd was geweest. Zo weinig indruk als het geblaat van de meegereisde ouders van de Britten maakte op de tribunes, zo pover was het verweer van hun zonen op het veld.

Terwijl het Engels/Schotse gezelschap na twee nederlagen is veroordeeld tot een overlevingstocht in groep A, heeft koploper Nederland het lot volledig in eigen hand. Bij winst, morgen op het nog eveneens ongeslagen Spanje, mag de olympisch kampioen komende zomer zo goed als zeker de titel verdedigen die hij ruim drie jaar geleden won onder leiding van de huidige bondscoach van Spanje, Maurits Hendriks. Een gelijkspel houdt beide ploegen op koers.

Maar tot een salonremise beweren de Nederlandse hockeyers zich niet te laten verleiden. Daarvoor ligt de oorvijg (5-2) die het aanvalslustige Spanje een half jaar geleden uitdeelde in de halve finale van het mislukte Europese kampioenschap (vierde plaats) nog te vers in het geheugen. Ook een strijdvaardige Walsh verklaarde gisteravond niet op voorhand genoegen te willen nemen met een puntendeling.

Aanvoerder Jeroen Delmee verklaarde dinsdag al dat ,,wij hier zijn gekomen om het toernooi te winnen''. Plaatsing is weliswaar het voornaamste doel, erkende de spelverdeler, maar: ,,We hebben ook wat recht te zetten.'' Het demasqué bij het EK, de daaropvolgende rebellie tegen bondscoach Joost Bellaart én de kritiek na die `lafhartige' daad hebben de internationals voorzien van de best denkbare munitie: revanchegevoelens. Eerherstel is dan ook wat zij nastreven. In dat opzicht kwamen de Britten (vijftien Engelsen, drie Schotten) als geroepen: bij het EK was Engeland tot twee keer toe te sterk voor Nederland.

Het tot dusverre voortvarende optreden in Madrid onderstreept indirect het gelijk van het vooral in bondskringen verketterde zestal, dat vorig najaar de euvele moed had het hoofd van Bellaart te eisen. Met de omstreden Zeeuw was de selectie in een doodlopende steeg aanbeland. Wiens schuld dat was, doet niet ter zake. Feit is dat de in sportkringen vaak luidbejubelde `chemie' verdwenen was, en de olympische missie daarmee een op voorhand tot mislukken gedoemde onderneming.

Met Walsh daarentegen gloort weer een sprankje hoop. De entree van de eens zo robuuste spits heeft de ramen van het door en door muffige vertrek wagenwijd opengezet. Dat was nodig, en de gevolgen van die op het oog zo eenvoudige ingreep zijn overduidelijk. Het spelplezier is terug. Hetzelfde geldt voor de discipline. Zowel op als buiten het veld straalt de ploeg bovendien weer een gretigheid uit die vorig jaar als sneeuw voor de zon was verdwenen.

Maar Walsh is dan ook zo slim geweest voort te borduren op het werk van de enige constante factor in de afgelopen drie jaar: assistent Michel van den Heuvel. Geen moment heeft hij overwogen drastische veranderingen door te voeren. Walsh heeft slechts subtiele accentverschuivingen, vooral op mentaal vlak, aangebracht. ,,Vijf seconden stilstaan en balen na balverlies is er onder hem niet meer bij'', vertelde verdediger Erik Jazet voorafgaand aan het toernooi.

Opvallend is vooral dat Nederland de zaken in defensief opzicht op orde lijkt te hebben. Doelman Guus Vogels is weer de betrouwbare sluitpost op wie zijn verdedigers kunnen terugvallen. Het centrale duo van HCKZ, Taeke Taekema en Geert-Jan Derikx, voelt elkaar blindelings aan en weet zich gesteund door twee ervaren secondanten, vleugelverdedigers Sander van der Weide en Bram Lomans. Routinier Jazet fungeert achterin voorlopig als `vliegende keep'. Ondanks een trainingsachterstand als gevolg van een knieblessure vervult de 288-voudig international die rol op voorbeeldige wijze.

,,Aan de bal hebben we zoveel controle dat we moeilijk onder druk te zetten zijn'', stelde cornerschutter Taekema gisteren tevreden vast. ,,Verdedigend geven we sowieso weinig weg. Dat geeft vertrouwen en dus rust.'' Kortom? ,,Met Terry zijn we hard op weg om zelfs op de allerkleinste i'tjes een punt te zetten.''

Buiten de lijnen is een cruciale rol weggelegd voor manager Ties Kruize. Hoewel de oud-international innig bevriend is met de afgeserveerde Bellaart, blijkt hij in staat zijn persoonlijke gevoelens opzij te zetten. Bovendien geeft het voormalige strafcornerkanon ook daadwerkelijk inhoud aan de functie, die na het wereldkampioenschap in Kuala Lumpur (maart 2002) schromelijk is verwaarloosd. Ook dat is winst, beweren de hockeyers.