Super Tuesday

Alom trekken gespreksleiders aan ronde tafels met verspreide kranten, versnaperingen en koffiemokken hun vrolijkste gezicht om ons voor het aanbod van de dag te interesseren. Dat valt niet zo op als je er een of twee ziet, maar avondvullend televisiekijken betekent een overdosis aan gezelligheid. Gisteren was het in Amerika Super Tuesday, aanleiding voor Dolce Vita om zich af te vragen of Nederland veramerikaniseert.

Kenners van het land bogen zich over dit thema en ondertussen bereidde een actrice pasta met zalm en courgette. Er ontspon zich een geanimeerd gesprek over de kansen van Kerry op het presidentschap en Amerikaanse versus Nederlandse karaktereigenschappen. ,,Amerikanen zijn helemáál niet oppervlakkig'', onderbrak de actrice haar gekokkerel. Een verademing, want even werd de opgetogen eenstemmigheid doorbroken. Door al die vrolijkheid en vriendelijkheid zijn programma's te veel op elkaar gaan lijken, uiterlijk zowel als in toon. Niemand roept thuis meer naar de keuken: ,,Bert, kom gauw kijken, ze zijn zo áárdig.'' Dit soort uitzendingen munt ook uit in het `bruggetje' naar een volgend onderwerp. Willem Post beweerde dat de Amerikaan zijn individuele vrijheid hoog acht, waarop de presentatrice ineens tot een toneelschrijver: ,,Had je veel individuele vrijheid bij het schrijven van het stuk?''

,,De enige Amerikaan die het verdient te worden ontslagen, is George W. Bush'', luidt een gevleugelde uitspraak van John Kerry. Was de Democratische presidentskandidaat inderdaad de arrogante aristocraat waar veel tegenstanders hem voor hielden? ,,Hij praat niet graag met domkoppen'', verklaarde een Kerrykenner in Twee vandaag, ,,waardoor die mensen hem verslijten voor arrogant.'' Een opmaat voor het hagiografische tv-portret dat Netwerk even later van hem uitzond. Een campagnedeskundige wist dat Kerry pas massaal in de smaak viel nadat die zijn colbertjasje had uitgedaan: ,,Nu komt hij over als iemand met wie je wilt eten.'' Vietnam-veteranen verklaarden hun leven te danken aan Kerry's koene beslissingen als commandant van een patrouilleboot. Hij vestigde zijn populariteit mede dankzij de oorlog die George W. Bush jr. wist te ontlopen. Bij de gratie van die heldhaftigheid kon hij tevens bogen op zijn latere pacifisme. Zou Kerry deelgenomen hebben aan de door politie uiteengeslagen anti-Vietnam-demonstratie in Berkeley in 1967, levensecht nagespeeld ten behoeve van de tv-serie The Reagans? Morgen op RTL 4 het slot van deze huiveringwekkende reeks over de maakbaarheid van een Amerikaanse president.

Kerry moge dan evenals Bush tegen het homohuwelijk zijn (om ook eens zo'n bruggetje te gebruiken), de voltrekking daarvan in San Fransisco duurt in alle vrolijkheid voort. Twan Huys maakte er voor Nova een reportage, waarin suikerzoet en bitterheid elkaar mooi afwisselden. De 36-jarige burgemeester G. Newsom verklaarde tot zijn initiatief te zijn gekomen mede door het voortouw dat Nederland hierin nam. ,,De president kan op een vliegdekschip gaan staan zo vaak hij wil'', sprak Newsom fel, ,,maar hij moet met zijn poten van de Grondwet afblijven.''

Huys vond een vrouwelijk en een mannelijk stel, met elk een bruid respectievelijk bruidegom van Nederlandse afkomst. De pasgetrouwde man vergeleek de openstelling van de stad voor het homohuwelijk met de val van de Berlijnse Muur en de afschaffing van de Apartheid. Milla Visser 't Hooft woonde weliswaar al sinds mensenheugenis met haar vriendin te Berkeley, maar door met haar – Deo Volente – op 8 maart te trouwen, verwezenlijkt zij ,,een stuk van de veranderende geschiedenis van dit land''. ,,Ja, een verandering richting hel'', vatte M. Healey van het aartsbisdom Californië zijn weerzin samen.

Om de avond in Amerikaanse sfeer te besluiten, keek ik bij de EO naar wat begon als een documentaire over de moordpartij op de Columbine High School in Littleton in 1999. Na een reconstructie in slowmotion en enkele getuigenissen van leerlingen, ontpopte de film zich tot een heiligverklaring van een slachtoffer dat kort voor haar dood in de Here was geraakt. De moordenaars vroegen Cassie met de geweerloop op haar hoofd of ze in God geloofde. ,,Jezus voedde vijfduizend mensen met twee vissen en vijf broden'', sprak een geestelijke, ,,en Cassie voedde de wereld met één woord: Yes!'' Christelijke uitwassen van dit kaliber vind je Nederland niet zo gauw.