Hongerende pubermeisjes gefilmd zoals het hoort

Harde gitaren, harde drums. Een pubermeisje, net iets te geil opgemaakt, kijkt ons lodderig in het gezicht. Op haar wang ligt de hand van een ander meisje en dat nodigt ze uit: sla me zo hard als je kunt.

Meisjes van dertien, waar hebben we die vaker gezien?

Thirteen, het filmdebuut van regisseur Catherine Hardwicke, heeft internationaal lovende kritieken gekregen en was vorig jaar de winnaar van het grootste Amerikaanse, buiten-Hollywoodse filmfestival, Sundance, en van verschillende andere prijzen voor regisseur en voor hoofdrolspeelster Evan Rachel Wood. En je vraagt je toch werkelijk af waarom.

Waarschijnlijk toch omdat dit niet de idiosyncratische jongerenwereld van Harmony Korine is, niet het explosieve schoolleven van Elephant, niet de grauwe ellende van Lilja 4ever, maar de rauwe wereld van pubermeisjes zoals de rauwe wereld van pubermeisjes ons dagelijks wordt voorgekauwd op tv, in praatprogramma's, in de Flair of de Cosmo. Drugs, drank, piercings, seks (en dan vooral de blowjobs waar Amerikanen in dit soort films door geobsedeerd lijken), kleren kopen, hongeren, jatten, alles zit erin.

Natuurlijk zijn het dezelfde elementen in Thirteen die authentiek aandoen. Natuurlijk kunnen meisjes van dertien het spoor helemaal bijster raken en kunnen ze met de verkeerde vriendinnen en vrienden hun ouders helemaal ontglippen. Niet voor niets is het motto dat de film in de publiciteit meekreeg: It's happening so fast. Maar zoals het hier is opgestapeld – ook al is dat naar verluidt op basis van de gezamenlijke ervaringen van Hardwicke en haar pleegdochter en debuterend actrice Nikki Reed – heeft het de authenticiteit van een meerkeuzetest in een damesblad: `Als jouw dochter zo doet...'.

Hardwicke heeft van de begaafde Holly Hunter de krachtige moeder gemaakt die weliswaar gescheiden is, en de jaren zestig misschien niet helemaal ontgroeid, maar die toch steeds de goede beslissingen neemt voor haar dochter en haar zoon, die verantwoordelijk is en vertrouwen blijft geven – soms zelfs ietsje te veel. Zoon Mason en dochter Tracy (Evan Rachel Wood, die verbluffend goed acteert) moeten wennen op een nieuwe school. Mason lukt het wel, zijn zuster lukt het alleen vanaf het moment dat ze zich met huid en haar overlevert aan ,,the hottest girl at school'', zoals Tracy haar noemt: Evie (Reed).

En Evie is slecht, ze manipuleert, ze liegt, ze laat vriendinnen vallen zodra ze hen niet meer nodig heeft. Wij zien het allemaal, maar Tracy is blind. Die blindheid duurt tot de laatste scène van de film, dan is Evie zelf zo vriendelijk om Tracy de ogen te openen en is het ook direct weer over. Dan is de lijkbleek en broodmager geworden Tracy wel een paar piercings rijker, maar kan ze zo te zien gewoon weer invoegen in het leven van weleer. Kan ze weer de gedichten schrijven waarvan de lerares zei dat ze de most incredible waren die ze ooit las. Hoewel de film druipt van de dreigende atmosfeer, waardoor je weet dat het fout zal gaan met die twee, zit de film tegelijk vol onderhuidse signalen die zeggen: maar het komt ook weer goed hoor.

Hardwickes moraal is simpel – als ouders wat meer liefdevolle aandacht voor hun kinderen hebben, zitten de pubers nog het liefst de hele avond bij ze op schoot – en haar beeldtaal is sinds Larry Clark Kids maakte, standaard geworden. Als kinderen wat heftigs doen, gaat de camera ook heftig doen. Dan is het zwiep zwiep als ze uit stelen gaan in het hippe Melrose of swoesj swoesj als ze iets roken of slikken waardoor ze rare dingen zien. Vergelijk het eens met de sobere stijl van Lilja 4ever of de trage shots in de films van Korine. Je hebt steeds het gevoel dat Hardwicke een film maakt waarvan ze denkt dat ze die zo hoort te maken. En het internationale succes geeft haar nog gelijk ook.

Thirteen. Regie: Catherine Hardwicke. Met: Holly Hunter. Evan Rachel Wood, Nikki Reed, Brady Corbet, Ulysses Estrada. In: 8 bioscopen.