Een Amerikaans dromend paard

Halverwege Seabiscuit horen we de stem die de film begeleidt uitleggen wat we allang hadden begrepen: dit is een verhaal over vertrouwen. Het vertrouwen van een fietsenmaker in eigen kunnen als hij zijn eerste auto repareert. Het vertrouwen van een trainer in een onooglijk paardje. Het vertrouwen van dat paardje in hem. Het vertrouwen van de trainer in de onhandelbare jockey. Het vertrouwen van de fietsenmaker die miljonair is geworden in allemaal. Het vertrouwen van Amerika in zichzelf.

Het is de Amerikaanse droom, dit keer verteld aan de hand van het onooglijke paardje Seabiscuit dat alle andere paarden verslaat omdat hij niet met zijn benen maar met zijn hart racet. ,,Als je hem zijn tegenstander laat aankijken, kan hij niet verliezen'', zegt zijn jockey. Een kwestie van (zelf)vertrouwen. Het is geen toeval dat de film zich afspeelt in de eerste helft van de twintigste eeuw, toen Amerika uit een diepe (economische) crisis opkrabbelde en sterker werd dan ooit. Onder de geschiedenis van het dappere racepaardje zien we de geschiedenis van het dappere volk, getoond in foto's uit de crisisjaren, verteld door de alwetende stem.

Seabiscuit begint wijd, met de geschiedenis van de drie hoofdpersonen. Fietsenmaker Charles Howard (Jeff Bridges), die snel miljonair wordt als autohandelaar, paardentrainer Tom Smith (Chris Cooper) en de getalenteerde, maar getourmenteerde jockey John `Red' Pollard (Tobey McGuire). Maar zo breed als regisseur Ross (die in 1998 debuteerde met Pleasantville) zijn tweede film opzet, zo weinig tijd neemt hij om hem te vertellen. Howards zoontje sterft in een handvol shots. Hij rijdt stiekem in zijn vaders auto. Een vrachtauto komt hem tegemoet. Vader krijgt een telefoontje. Zijn auto ligt ondersteboven. Een doodskist zakt in de grond. Einde zoontje. Dat zoontje zelf doet er namelijk niet toe, hij dient alleen om te vertellen waarom Howard zoveel vertrouwen geeft aan jockey Red, zijn surrogaatzoon.

Net zo gaat het met Red, die door zijn aan lager wal geraakte ouders wordt afgestaan aan een paardentrainer. Ook dat gebeurt in een paar shots. We zien de ouders nooit meer terug. Zijn ze dood? Horen ze nooit dat hun zoon een succesvol jockey is geworden? Die ouders doen er helemaal niet toe. Zij dienen alleen maar om de recalcitrantie van hun zoon te motiveren. Ross wil alleen die ene boodschap overbrengen: als je ergens in gelooft, kun je niet verliezen. Maar dat hadden we al begrepen.

Seabiscuit. Regie: Gary Ross. Met: Jeff Bridges, Tobey Maguire, Chris Cooper. In 57 bioscopen.