Druktemakers op de werkvloer

Ruim 1 procent van de Nederlanders is hyperactief en heeft concentratieproblemen. Wat kan leiden tot ontslag. Het project `Druktemakers' leert jongeren omgaan met het probleem.

Wanneer de winnaar van de Gouden Kangoeroe, Sietze Greidanus, vraagt waarom de organisatie juist dit dier heeft gekozen, begint de zaal te lachen. Hij is zojuist verkozen tot meest ADHD-vriendelijke werkgever van Nederland. Van alle aanwezigen is hij blijkbaar de enige die de link tussen de stoornis en de kangoeroe niet begrijpt. Een aanwezige ADHD'er legt het uit: ,,Poing, poing, poing!''

De prijsuitreiking vindt plaats tijdens de slotbijeenkomst van het project Druktemakers van CNV Jongeren. Met dit project heeft de jongerenvakbond zich de afgelopen twee jaar ingezet voor jongeren met ADHD, wat staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder. De stoornis, vooral bekend bij jonge kinderen, veroorzaakt onrust en concentratieproblemen. Melanie van Dijk, projectleidster van Druktemakers, vertelt aan ruim dertig aanwezigen over de problemen van volwassen ADHD'ers. Naar schatting 1 procent van de Nederlanders boven de 18 heeft de stoornis. Vaak vinden zij geen werk of worden ze ontslagen.

Ook stappen veel ADHD'ers zelf op, omdat het werk te saai is. Tijdens Druktemakers kregen vijftien ADHD'ers tussen 18 en 25 jaar een intensieve training om op de werkvloer met hun stoornis om te gaan. Ook begeleidde CNV Jongeren hen bij het vinden én houden van een baan. Werkgevers tonen volgens Van Dijk vaak geen begrip voor ADHD. Om werkgevers die dat wel doen in het zonnetje te zetten, wordt de Gouden Kangoeroe uitgereikt. ADHD'ers konden via een enquête hun werkgever voordragen voor de prijs.

Sietze Greidanus is trots op zijn kangoeroe. Hij kijkt vertederd naar de handgekleide trofee en vertelt dat de werkneemster die hem heeft voorgedragen na twee weken vertelde dat ze ADHD had. Daarvoor had de salesmanager al door dat zijn nieuwe employee anders was: ,,Ze was gewoon heel erg druk. Als je haar vroeg hoe het ging, praatte ze zo een half uur door.'' Toen hij eenmaal wist wat er aan de hand was, ging Greidanus op zoek naar praktische oplossingen. ,,Haar werkzaamheden liggen niet bij haar op het bureau maar bij mij. Pas als ze een taak af heeft, krijgt ze van mij iets nieuws.'' Ook zit zijn werkneemster alleen, zodat ze niet afgeleid wordt.

Wanneer Van Dijk voorleest uit andere enquêtes die werknemers met ADHD hebben ingestuurd, wordt in de zaal zachtjes gelachen. Een vrouw schrijft: ,,Hij is mijn 63ste werkgever, en de eerste die rekening met me houdt''. Ook de hartenkreet van een leraar wekt hilariteit: ,,Het gaat altijd over leerlingen met ADHD, als docent met ADHD heb je het nakijken''.

Voor deelnemer aan het project Marc Daalmans is het allemaal herkenbaar. Sinds zijn zevende heeft hij al problemen met zijn stoornis, die destijds nog niet als ADHD gediagnosticeerd werd. Hij liep steeds vast met school en werk. Inmiddels weet hij dat hij op het werk vooral veel structuur nodig heeft. Tijdens de bijeenkomst van vandaag heeft hij met moeite stil kunnen zitten. ,,Vroeger had ik dat niet gekund.''