Dutroux dommelt in slaap

,,Mijn broer heeft ooit als oogarts de advocaat van een van de verdachten behandeld.'' Wat een mens al niet kan verzinnen, om níet in de jury van Marc Dutroux terecht te komen. Honderdtachtig burgers uit Arlon, het Belgische stadje waar het proces gisteren begonnen is, en de omgeving van Arlon waren opgeroepen om zich daarvoor beschikbaar te stellen. Ze waren op grond van kieslijsten geselecteerd. Uit hun midden zouden er twaalf gekozen worden voor de `echte' jury, en twaalf voor een stand-by jury.

Ze kwamen lang niet alle 180 opdagen – twee bleken er zelfs overleden. En zij die wél kwamen, voerden soms de mooiste argumenten aan om onder hun burgerplicht uit te komen. ,,Mijn dochter heet ook Julie'', voerde een vrouw aan, verwijzend naar een van Dutroux' slachtoffertjes. Anderen hadden een zieke man, een bedrijf dat failliet zou gaan als ze niet zouden komen opdagen, of koeien die dit voorjaar kalven. En een dame kondigde aan dat ze nooit drie maanden of langer haar mond zou kunnen houden – ,,en ik heb vanmorgen al met de pers gepraat''. Van een jurylid wordt verwacht dat hij zwijgt als het graf, zelfs tegen zijn familie.

De voorzitter van de rechtbank liet de meesten gaan. Uit de overgebleven 48 kandidaten, die wèl de indruk wekten dat ze hun rol serieus zouden nemen, werden de juryleden geloot. Ze mochten wel even naar huis bellen om te vertellen dat ze de komende maanden veel afwezig zouden zijn.

Sommigen kregen meteen een gedragen blik in de ogen. Alsof ze het gewicht van de afschuwelijke aanklachten tegen de vier verdachten – Marc Dutroux, Michel Lelièvre, Michelle Martin en Michel Nihoul – in één keer op zich hadden voelen neerdalen. Hoe ingewikkeld het voor ze gaat worden, bleek meteen al. Want Dutroux' advocaten zeiden dat er een maffia-achtig netwerk bestaat met mogelijke tentakels in de politiek, de politie en justitie, waarin hun cliënt maar een loopjongen was geweest.

De aanklachten, die vandaag drie uur lang werden voorgelezen, gaan er juist vanuit dat Dutroux alleen handelde, niet in opdracht van anderen. Volgens de advocaten was Dutroux níet alleen, en is er de afgelopen acht jaar (hij werd in 1996 gearresteerd) te weinig onderzoek gedaan naar dat netwerk. Bewijzen gaven de advocaten niet, maar ze willen alsnog getuigen oproepen die deze ,,waarheid'' boven water kunnen brengen, onder wie een satanische sekte in Wallonië. De politie heeft deze sekte al ondersteboven gekeerd, zonder enige aanwijzing te vinden voor een connectie met Dutroux.

Terwijl de jury luisterde naar dit voorproefje van Dutroux' verdedigers, lag de verdachte zelf met zijn hoofd op de armen. ,,Uw cliënt dommelt'', waarschuwde de voorzitter een van Dutroux' advocaten. Deze belde zijn cliënt, die in een geluidsdichte glazen kooi zit. Dutroux kwam overeind. Maar even later was hij wéér vertrokken. Volgens de advocaat had hij 's nachts slecht geslapen. Gebrek aan respect voor de slachtoffers, voor de jury? Nee, zei de raadsman: ,,Het was een verschrikkelijk saaie dag. We hebben uren geluisterd naar de meest vergezochte excuses om niet in de jury te hoeven zitten. Dat wás ook om van in slaap te vallen.''