De kou krijgt geen vat op Steven de Jongh

Het openingsweekend van het Belgische wielerseizoen had een winters karakter. Zaterdag werd de Omloop Het Volk afgelast wegens sneeuwval. Gisteren won Steven de Jongh in Kuurne-Brussel-Kuurne.

Voor het sportpaleis in Gent gooiden de renners zaterdagmorgen nog met sneeuwballen. Ze hoefden niet op de fiets, nadat de organisatie van Omloop Het Volk de traditionele seizoensopening van het wielerjaar letterlijk te elfder ure had afgeblazen. Hevige sneeuwval maakte de Vlaamse wegen onbegaanbaar. Voor het eerst sinds 1986 ging de semi-klassieker niet door. De renners reageerden opgelucht. Ze waren bang voor valpartijen, zo vroeg in het seizoen.

Dezelfde renners stonden gistermorgen, op de laatste (schrikkel)dag van de meteorologische winter, aan de start van de tweede wedstrijd op de Belgische wielerkalender. De sneeuw was gesmolten, maar de handschoenen en beenwarmers kwamen nog steeds goed van pas. De Jongh, die in zijn jeugd veel heeft geschaatst, fietste met opgestroopte mouwen. ,,Ik krijg moraal als ik anderen verkleumd op de fiets zie zitten'', verklaarde de ijzervreter.

De gevoelstemperatuur kwam tussen Kuurne en Kuurne niet boven het vriespunt. Door de afgelasting van Omloop Het Volk kreeg de tweede koers van het openingsweekend meer cachet. De Jongh profiteerde met zijn gedrongen postuur van de omstandigheden. Hij heeft meer vet op de billen dan zijn collega's, die in hun volle naaktheid op geen enkele speklaag kunnen worden betrapt. Hoe minder kilo's, hoe minder ballast, luidt een oude wielerwet.

In de hitte van de Giro, de Tour en de Vuelta is een relatieve zwaargewicht als De Jongh in het nadeel. In de natte of koude koersen voelt hij zich in zijn element. Daarom behoorde hij gisteren tot de kanshebbers. Het parcours was niet te lang – 200 kilometer is voor veel renners het maximum. En de Belgische weerman was hem van dienst geweest.

Na een machtige sprint vierde de dertigjarige De Jongh de mooiste zege in zijn negenjarige profloopbaan. Hij bedankte na afloop zijn medevluchter Maarten den Bakker, die zijn functie van wegkapitein met verve vervulde. Deze wielerveteraan had in de slotfae veel vuil (kop)werk gedaan voor zijn ploeggenoot. Den Bakker probeerde nog te demarreren, maar na een paar mislukte vluchtpogingen besloot hij De Jongh uit de wind te houden. En die won in de sprint met een fietslengte verschil van de Italiaan Paolo Bettini, de houder van de wereldbeker.

En zo kreeg de alternatieve seizoensopening een logische winnaar. De Jongh staat bekend als een `slecht-weer-rijder'. Hij leerde fietsen in het polderlandschap van Noord-Holland, waar wind en regen vrij spel hebben. Tegenwoordig woont hij in de Belgische grensplaats Essen, onder de rook van Roosendaal én in een gunstig belastingklimaat. Vorig voorjaar won hij onder minder zware omstandigheden zijn eerste semi-klassieker in de E3-Prijs Harelbeke. Deze finishplaats ligt op een steenworp van Kuurne, waar De Jongh had geprofiteerd van de omstandigheden. ,,Niet dat ik echt dik ben, maar ik ben niet de magerste van het peloton en daarom ben ik onder zulke omstandigheden heel rap aan het eind van de dag.''

De Jongh kreeg op het podium een ezel van speelgoed cadeau. Dit dier is het visitekaartje van de gemeente Kuurne, vandaar. Het geschenk was ook toepasselijk voor de winnaar, die zijn gezellige kletspraat voor de start vaak afsluit met een hinnikachtige lach. Na zijn eerste zege van dit seizoen had hij genoeg reden voor vrolijkheid, die hij deelde met zijn ploeggenoten. Rabobank is dit kalenderjaar goed begonnen. Vorig weekeinde wonnen Marc Lotz en Oscar Freire ook al een dagprijs.

De meeste credits gaan naar Erik Breukink, de nieuwe ploegleider. Gisteren zat zijn assistent Frans Maassen achter het stuur van de volgwagen. De oud-winnaar van de Amstel Goldrace etaleerde zijn tactisch inzicht door de samenwerking tussen De Jongh en Den Bakker op voorbeeldige wijze te regisseren. Het tweetal profiteerde van de numerieke meerderheid in de kopgroep, maar een man-meer-situatie staat niet altijd garant voor succes. De hogere wiskunde is niet altijd besteed aan nerveuze of egoïstische renners.

In de buurt van Kuurne verliep de finale volgens het wielerboekje. Op bevel van Maassen hielden De Jongh (die zijn krachten moest sparen voor de sprint) en Den Bakker (die zijn directe tegenstanders had uitgeput en de achtervolgende groep niet dichterbij had laten komen) om beurten de benen stil. Den Bakker was dik tevreden met zijn dienende rol. Twee jaar geleden leed hij nog aan een zware depressie en leek zijn wielerloopbaan ten einde. Vorig jaar stond in het teken van een voorzichtige rentree. Dit jaar zit hij als herboren op de fiets. Hij was gisteren even blij als zijn kopman.

De Jongh bedankte na afloop niet alleen de waterdrager en de weergoden, hij stond ook even stil bij Jan Raas. Deze Zeeuw was in de jaren zeventig twee keer de beste geweest in Kuurne-Brussel-Kuurne. Als manager van Rabobank bood hij De Jongh eindjaren negentig een profcontract aan, nadat die bij TVM op een dood spoor was beland. De woorden van De Jongh waren uit het hart gegrepen. Raas werd eind vorig jaar door de sponsor bedankt voor bewezen diensten en zit nu werkloos thuis. ,,Hij heeft vast zitten kijken naar de televisie en daarom draag ik deze overwinning ook aan Jan op'', sprak de gelukkige winnaar.