Monumentenzorg

Albert Verlinde maakt zich zorgen. Monumentenzorgen.

Nederland gaat niet goed om met zijn monumenten. De man of vrouw van Monumentenzorg die net nog gezorgd heeft dat het schilderachtige pandje aan de Nieuwezijdsvoorburgwal in de hoofdstad van de ondergang gered is, schrikt nu op. Gaat de entertainmentman zich nu ook al bemoeien met de architectuur van de Lage landen? Ik kan hem of haar gerust stellen. Ik heb niets met gebouwen. De enige verbouwingen waar ik me vaktechnisch mee bezig houd zijn de lippen van Vanessa en de borsten van Patricia Paay. En dat laatste voornamelijk omdat mevrouw Curry bij mijn weten de enige is die haar borsten eerst heeft laten vergroten om ze vervolgens weer geleidelijk aan leeg te laten lopen omdat ze wel erg groot geworden waren. Echt waar!

Nee, de monumenten waar ik me zorgen over maak zijn de grote namen uit het verleden. De schrijvers, zangers en cabaretiers die in dit land van altijd maar vernieuwen vaak al begraven worden voordat ze zelfs de pijp uit zijn. Vorig weekend was ik in Londen en daar struikel je bijna over de geboorteplaquettes aan gevelwanden die duidelijk maken dat we het huis passeren waar Charles Dickens geboren is en in theaters kijken de gezichten van grote acteurs uit een niet zo ver verleden je wijs aan als je door de gangen van een schouwburg loopt. Op het levendige Leicestersquare ziet het standbeeld van Charlie Chaplin dat het leven om hem heen goed is en dat er vandaag de dag meer clowns op straat leven dan er op het witte doek te bewonderen zijn. Kom daar in Nederland eens om.

De namen van Simon Carmiggelt en Godfried Bomans zijn al bijna vergeten. We weten niet waar ze geboren zijn en al helemaal niet waar hun boeken te vinden zijn. In het Theater aan de Parade van mijn geboortestad 's Hertogenbosch is een artiestengalerij. Een mooi, liefdevol initiatief maar de borstbeelden zijn zo kunstzinnig vervaardigd dat de celebrities nauwelijks te herkennen zijn en Jasperina de Jong over haar beeltenis opmerkte dat ze er heel soms zo uitziet als ze geen make up op heeft en buitengewoon slecht geslapen heeft.

En wie herinnert zich niet het gesol met het standbeeld van Wim Kan? Dat is bijna een reizende oudejaarsconférence geworden. Ooit met veel liefde neergeplant op het Leidseplein in Amsterdam en daarna liefdeloos verhuisd naar een plek elders in het land omdat het voor de burgemeester van een stad electoraal beter is om liefde en respect te vragen voor een hoerenlopende wethouder dan voor een cabaretier die jarenlang mensen liet lachen. Wordt het geen tijd dat we in Nederland een Monumentenzorg voor mensen gaan opzetten? Een organisatie die waakt over het culturele erfgoed van onze samenleving. Nu zijn onze grootheden wel erg overgeleverd aan de grillen van de bevolking. Tekstschrijver Friso Wiegersma krijgt een smaakvol eerbetoon in de theatervoorstelling `Telkens Weer Het Dorp' en theatermaker Fred Delfgauw probeert Simon Carmiggelt aan de vergetelheid te ontrukken door een prachtige voorstelling `Kronkels' aan hem te wijden. Maar Annie M.G. Schmidt moet het doen met een voorstelling waar haar persoonlijkheid en haar zoon door auteur Ton Vorstenbosch zonder enig respect door de plee getrokken worden. De enige reden om het stuk te gaan zien is hoofdrolspeelster Marisa van Eyle. En nu wil de VARA weer een dramaserie gaan maken over het privéleven van de dochter van de dominee. Het lijkt wel of de weinige aandacht die we aan de groten uit ons verleden geven gecompenseerd wordt door overdreven veel aandacht voor het leven en werk van de grote kinderboekenschrijfster. Annie als excuus-Truus. Ze had er een leuke musical over kunnen schrijven.