Het pleegmeisje (1)

Ik heb veel waardering voor de drie reportages die Jannetje Koelewijn maakte over de inmiddels dertienjarige jongedame die rondgesleurd wordt door `hulpverlenend' Nederland. Maar het is de vraag of het meisje beslist uit die gevangenis moet, zoals beschreven in Dikker, Banger, Bozer (Z, 17 januari). Ze moet een keer menswaardig behandeld worden, en als gebleken is dat dit in hedendaags Nederland alleen in een gevangenis kan plaatsvinden, omdat het de enige plek is waar ze haar niet weer zullen wegsturen, dan maar in die gevangenis.

Een kind is, denk ik, in staat om goed en fout gedrag te onderscheiden, ook als ze vele uren per week moet doorbrengen met moordenaressen en dievegges. Als ze daarnaast ook maar geconfronteerd wordt met moreel en sociaal gedrag, bijvoorbeeld via haar begeleidsters aldaar. Het is misschien niet ideaal, maar dat heeft de rechter ook toegegeven. En wie zijn wij trouwens, om te suggereren dat genoemde delinquentes niet ook góéde levenslessen voor dit meisje in huis zouden kunnen hebben? Slechter dan met hulpverlenend Nederland kan ze het toch onmogelijk nog treffen.

En dan kan `hulpverlenend Nederland' zich intussen gaan schamen (de politiek incluis) dat het zo ver heeft moeten komen, en voor toekomstige `gevallen' betere structuren op gaan zetten.