Harry Verbeke

De meeste platen van de dinsdag overleden saxofonist Harry Verbeke circuleren alleen nog tweedehands, maar zijn glorietijd met The Diamond Five werd in 2002 vastgelegd op cd: Finally after Forty Years. De platencarrière van `Herrie Vurbiekie', zoals Dulfer hem eens noemde, is prototypisch voor de `echte jazzartiest': zijn mooiste muziek werd nooit opgenomen.

Zijn eerste lp op eigen naam nam Verbeke (1923) pas op na de toekenning van de Wessel Ilckenprijs in 1968, maar die kreeg in het vakblad Jazzwereld slechts anderhalve ster. De saxofonist met de `King Size'-toon sloeg in een studio helemaal dicht.

Zijn concerten kregen steevast goede recensies maar zijn platen maakten minder los en Verbeke trok zich gewond terug. In het orkest van Tony Eyk en de `Hilton-sfeer' kreeg hij meer waardering dan in de jazzscene.

Harry Verbeke, die eerst viool en hobo speelde en op saxofoon overschakelde na het horen van Coleman Hawkins, speelde bij de Millers, de Flamingo's en het sextet van Jerry en Ack van Rooyen. Met The Diamond Five, rond 1960 het huisorkest van de Amsterdamse dancing Sheherezade, trad hij ook op in het Concertgebouw in Concertino voor jazzkwintet en orkest van Otto Ketting.

Een studio-ep voor Philips kreeg een Edison. De ongelukken kwamen vervolgens bijna tegelijk: de Sheherezade ging failliet, The Diamond Five werd opgeheven, de musici stonden op straat, de rockmuziek rukte op en Harry Verbeke dook onder in het receptie- en party-circuit.

Finally after Forty Years: Blue Jack Jazz Records 005