Fluweelzachte fluisterzang

Ooit geprobeerd om fluisterend te zingen? Dat kan namelijk niet. Zodra je fluistert, verdwijnt de klankkleur. Maar sommige zangeressen komen dicht in de buurt van fluisterzang; hun zang heeft dezelfde voorzichtige kwaliteit. Suzanne Vega, bijvoorbeeld. En nu Vega tegenwoordig weinig meer van zich laat horen, is er gelukkig een nieuwe zangeres die het in zich heeft: Keren Ann, uit Frankrijk.

Wie zonder achtergrondinformatie haar cd ziet en hoort, zou denken dat Not Going Anywhere een heruitgave is van een vergeten Amerikaanse chanteuse uit plusminus 1967. De onschuld, de blikkerige galm, de hang naar ouderwetse musical-instrumentaties, zo hier en daar. Maar Keren-Ann is van nu, en uit Europa. Sterker nog: Keren Ann Zeidel, zoals ze voluit heet, is deels Nederlands. Haar Nederlandse oma trouwde een Javaanse man, en de dochter die daar uit voortkwam vertrok via Israël naar Parijs, waar Keren Ann 29 jaar geleden werd geboren. Keren Ann kreeg met negen jaar haar eerste gitaar en is daarna nooit meer opgehouden met muziek maken. Ergens in de jaren negentig ontmoette ze de Franse Benjamin Biolay met wie ze ging samenwerken. Voor Biolay resulteerde dat vorig jaar al in de prachtige cd Negatif.

Maar anders dan Benjamin Biolay, die in het Frans zingt, koos Keren Ann voor het Engels. En zoals de Noorse Ane Brun onlangs bewees dat je geen Amerikaan hoeft te zijn om als een Amerikaan te klinken, overtuigt ook Karen Ann moeiteloos.

Op Keren Anns nieuwe cd, haar derde, horen we iets onnavolgbaars. Een fluwelen stem die de woorden zo precieus uitspreekt alsof ze breekbaar zijn, en dat zonder tuttig te worden. Keren Ann verheft nooit haar stem; ze weet dat ze zo ook wel gehoord wordt. Ze laat rustig de krakende surf-gitaar of walsende violen haar eigen zang overspoelen, zodat ze een spookstem wordt. In goeddeels drum-loze, fijnzinnige arrangementen prevelt deze dame haar kinderfantasieën. Maar ze kan het ook razendsnel. In het hoogtepunt van de cd, het nummer `Sailor & Widow' (een directe verwijzing naar Suzanne Vega's The Queen and The Soldier), hamert ze ons fluweelzacht haar bedoeling in, waarbij de snelle koortsachtige zang wordt afgewisseld met een wijds refrein.

Om vervolgens weer door te draven, begeleid door iets dat klinkt als een stel op hol geslagen klopgeesten. In een enkel liedje pakt Not Going Anywhere iets te kerstmisachtig uit (door die engelachtige kinderkoortjes). Maar in zijn geheel is Keren Ann een aanwinst zoals alleen een Haags-Israëlische Parisienne dat zijn kan.

Keren Ann: Not Going Anywhere (EMI 7243 5931642)****