Topscorer is supporter tegen wil en dank

Waterpoloër Harry van der Meer vroeg een Italiaans paspoort aan, kreeg het document en ontbreekt nu bij het olympisch kwalificatietoernooi. ,,Ik voel me heel erg klote.''

Halverwege het telefonische onderhoud verspreekt hij zich, en dat is niet voor het eerst deze middag. Harry van der Meer verontschuldigt zich. Met een zuur lachje: ,,Ik heb het over `we', maar strikt genomen is het op dit moment gewoon `ze', hoezeer ik daar ook van baal.''

Bij het olympisch kwalificatietoernooi in Rio de Janeiro doet de Nederlandse waterpoloploeg verwoede pogingen zich andermaal via een `verborgen achterdeur' nadat een Afrikaans land afzag van deelname te plaatsen voor de Spelen van komende zomer. Van der Meer, prof bij RN Savona uit Italië, ontbreekt in Rio. Om zijn werkgever te behagen en dus de buitenlanderregel (maximaal drie per team) te omzeilen, vroeg hij anderhalf jaar geleden een Italiaanse paspoort aan. Met succes, maar gevolg was wel dat de routinier tot zijn eigen verbazing zijn Nederlandse identiteit moest prijsgeven.

Noodgedwongen zit Van der Meer, met bijna driehonderd interlands een van Nederlands meest gelouterde internationals, daarom thuis en dat is in zijn geval Pescara. ,,Ik heb hier een schotel en zie dus af en toe wat beelden op Studio Sport. Verder kijk ik op Teletekst. Meer kan ik helaas niet doen.''

Hij klinkt somber en dat is de supporter-tegen-wil-en-dank dan ook. ,,Ik loop met de ziel onder mijn arm, zo beroerd voel ik me. Ik ben afwezig en nerveus, en zit voortdurend met m'n gedachten bij die jongens in Brazilië. Afleiding heb ik nauwelijks, want de Italiaanse competitie begint pas volgende week vrijdag weer.''

In het bassin van de Club Vasco da Gama wordt Van der Meer node gemist in het keurkorps van bondscoach Ron de Vogel. Al jaren geldt de spierbonk uit Veenendaal als Nederlands beste schutter. Tweemaal werd hij topscorer bij de Olympische Spelen (Atlanta 1996 en Sydney 2000). Hij weet het: ,,Ik kan een aardig balletje gooien.''

Vooral de nipte nederlaag tegen Slowakije (6-7) was een dure, beseft Van der Meer. Dezelfde opponent werd bij de Spelen van Sydney nog met 9-8 bedwongen. ,,Het is nu alles of niets'', zegt de aanvaller die al bijna zeven jaar in Italië speelt. Nederland treft vandaag Duitsland. Winst is noodzakelijk om een kans op plaatsing voor de Spelen te behouden. ,,Duitsland is geen makkelijke tegenstander, maar niet onverslaanbaar.''

Zijn interlandcarrière is, ongeacht de afloop van de strijd om de drie in Rio te vergeven olympische tickets, nog allerminst voorbij, bezweert Van der Meer. ,,Hoewel ik inmiddels dertig ben, voel ik me fysiek nog altijd in orde. Ik kan nog wel wat jaartjes mee. Mocht Nederland zich niet plaatsen, dan hoop ik met mijn ervaring een bijdrage te kunnen leveren op weg naar Peking (Spelen 2008, red.). Dat is mijn doel en daar strijd ik voor.''

Het juridische gevecht duurt inmiddels al bijna een jaar. Toch heeft Van der Meer de hoop nog niet opgegeven. ,,Ik klamp me vast aan de gedachte dat het recht zal zegevieren. Vroeg of laat keer ik terug in de Nederlandse selectie. Ik reken op een eerlijke kans.''

Spijt van de knieval voor zijn Italiaanse werkgever heeft Van der Meer niet. ,,Het was een logisch verzoek van de club. Geen van de drie Hongaren die onder contract staat, komt in aanmerking voor een Italiaans paspoort, ik wel. Ik rekende op een dubbele nationaliteit, maar dat bleek een misvatting. Vergeet niet: Italië heeft de sterkste waterpolocompetitie ter wereld. Ik ben een sporter die het hoogste nastreeft. En ik ben de jongste niet meer, maar bij Savona kon ik voor drie jaar tekenen.''

Ook zijn advocaat, Flory Wassenaar, heeft de moed nog niet laten varen. ,,Ik heb nog enige hoop dat ik de minister (Verdonk van Vreemdelingenbeleid en Integratie, red.) kan overtuigen van de noodzaak om nu met juridische argumenten over de brug te komen, en niet meer met sportieve. Harry's sportieve belang is al lang en breed onderschreven door verschillende instanties.''

Vraag is of Van der Meer het slachtoffer is van zijn eigen naïviteit. ,,Zo zou ik het niet willen stellen'', zegt Wassenaar. ,,Harry stond met zijn rug tegen de muur. Hij had kunnen gaan procederen, net als die voetballer Bosman indertijd heeft gedaan. Dat zou minimaal twee jaar hebben geduurd. Bovendien zou geen club in Italië hem dan meer willen hebben.''

Van der Meer beaamt dat. ,,Iedereen moet leven, ook ik. Ik heb een keuze gemaakt die iedere profsporter had genomen. Dus spijt? Nee. Ook al voel ik me nu verschrikkelijk kloten. Ik had gewoon in Brazilië moeten zitten.''