Schuldsanering van Argentinië met zakenbanken terug bij af

De zakenbanken gooien de handdoek in de ring bij de sanering van Argentinië's schuldenlast van 100 miljard dollar (80,6 miljard euro). Goldman Sachs en Morgan Stanley hebben naar verluidt besloten hun diensten te staken. Zij geloven dat de obligatiehouders het buitengewoon slechte bod zullen verwerpen dat Argentinië hun heeft gedaan – slechts 25 dollarcent op elke dollar schuld.

Waarom zouden ze adviseren over een overeenkomst die gedoemd is te mislukken? Andere banken zullen ongetwijfeld hun voorbeeld volgen. Als ze dat doen, zal de hoop vervliegen dat het saneringsvoorstel van Argentinië ooit een kans had. Dan is het tijd voor een nieuwe start. De meest voor de hand liggende oplossing, vanuit het gezichtspunt van de crediteuren, is dat Argentinië meer gaat betalen. En zo op het oog kan Argentinië dat ook. Het huidige bod van het land is gebaseerd op een begrotingsoverschot, vóór renteafdracht, van 3 procent van het bruto binnenlands product.

Dat lijkt in vergelijking met het Braziliaanse overschot van 4,25 procent aan de magere kant. Maar zelfs als Argentinië de broekriem zou aantrekken, hoeft dat nog niet veel verschil te maken. Een begrotingsoverschot à la Brazilië zou Argentinië jaarlijks zo'n 4,5 miljard dollar in handen geven voor rentebetalingen. Als de rente 10 procent bedraagt, kan Argentinië een schuldenlast van 45 miljard dollar dragen – ofwel bijna de helft van de waarde van zijn niet nagekomen betalingsverplichtingen. Het probleem is dat in deze cijfers niet de rentebetalingen zijn opgenomen die Argentinië verschuldigd is over de bijna 40 miljard dollar die het land heeft geleend van multinationale instellingen als het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

Dat gegeven wijst op een tweede mogelijke oplossing. De multinationale instellingen kunnen ervoor kiezen een deel van de pijn te dragen. Dat klinkt wellicht als ketterij en het zou ook zeker een novum zijn. Maar het IMF heeft een verantwoordelijkheid om Argentinië uit de problemen te helpen, omdat het ertoe heeft bijgedragen dat het land daarin verzeild is geraakt. In de jaren negentig beschouwde het IMF Argentinië als een modelkind als het om liberale hervormingen ging, omdat het land hardnekkig vasthield aan een vaste wisselkoers met de dollar. Later, toen de moeilijkheden van Argentinië toenamen, keek het IMF de andere kant op.

Het zou tot grote problemen leiden als het IMF een deel van de schuld van Argentinië zou kwijtschelden. Daarvan is de ondermijning van de geloofwaardigheid van het IMF het grootste. Waarom zouden andere debiteuren zich moeite getroosten om het IMF terug te betalen als Argentinië er zo makkelijk vanaf komt? Maar de kwijtschelding zou ook een feitelijke erkenning zijn van iets dat nu toch al gebeurt.

Het IMF – of, nauwkeuriger gezegd, zijn grootste aandeelhouders – heeft in het geval van Argentinië zijn eigen regels geschonden door geld te lenen aan een land dat een betalingsachterstand heeft. Op dezelfde dag dat Goldman Sachs en Morgan Stanley zich naar verluidt terugtrokken uit de voorgestelde schuldsanering, keurde het bestuur van het IMF de uitbetaling goed van de laatste tranche van een hulpbedrag van 12 miljard dollar dat vorig jaar was toegekend om oude IMF-leningen een langere looptijd te geven. Uit angst dat Argentinië anders helemaal niets meer zou betalen.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Voor meer commentaar:

zie www.breakingviews.com.

Vertaling Menno Grootveld.