Oscars

De Nederlandse film De tweeling is genomineerd voor een Oscar voor beste niet-Engelstalige film. Het is niet de eerste nominatie. Vorig jaar werd Zus & Zo van Paula van der Oest nog in dezelfde categorie genomineerd. Wie van buitenaf naar de Nederlandse film kijkt, zou kunnen concluderen dat Nederland een bloeiende filmcultuur kent. Alleen Italië en Frankijk hebben de prijs vaker gewonnen. Nederlandse films kregen in 1986 (De aanslag), in 1995 (Antonia) en in 1997 (Karakter) de prijs. Als niet de winnaar maar het aantal nominaties wordt geturfd, moet Nederland met nu zeven nominaties zeven landen voor laten gaan. Die landen zijn behalve Frankrijk en Italië, Zweden, Rusland, Japan en Hongarije.

In Nederland denkt men dat al die landen een bloeiender filmcultuur hebben of hebben gehad dan Nederland. Nou ja, met uitzondering van Hongarije misschien, en Zweden, dat komt vast alleen door Ingmar Bergman. Zouden Nederlanders gezien de omvang van de bevolking net zo uitzonderlijk goed in films maken zijn als in schaatsen? Maar bij schaatsen kan er niets afgedongen worden op de prestaties van de winnaar. Er is er een de snelste, ook al moet het met cijfers achter de komma berekend worden. Bij film is een bekroning een kwestie van smaak, en die van de geachte leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences staat bekend als conservatief en sentimenteel. Zelfs Ben Sombogaart denk dat De tweeling typisch een film is die bij de leden van de Academy in de smaak zal vallen, omdat de meeste van hen al wat ouder zijn. Producent Anton Smit noemt de film in de Volkskrant `een onvervalste tranentrekker'. ,,Met een duidelijk verhaal over de grens tussen goed en kwaad. Daar houden Amerikanen van.''

Het klinkt alsof Smit er zelf niet zo van houdt. De smaak van de Academy is inderdaad niet onberispelijk. Kijkt er nog wel eens iemand naar Terms of Endearment, Out of Africa, Rain Man, Driving Miss Daisy? Het zijn geen films die als meesterwerken te boek staan, toen ze een Oscar voor beste film kregen niet en nu al helemaal niet. Toch is het raar dat de makers van De tweeling meteen op hun uitverkiezing afdingen. De Oscar voor beste buitenlandse film is tenslotte ook gewonnen door Rashomon, La Strada, Mon Oncle, Die Blechtrommel en La Vita è Bella. Toegegeven, dat zijn geen recente titels. Maar toch.

Misschien is de Nederlandse film beter te vergelijken met voetbal dan met schaatsen. Bij voetbal kun je verliezen, maar dan hoor je toch vaak zeggen dat `wij' beter hebben gespeeld. Die anderen scoorden weliswaar, maar het spel van de Nederlanders was veel beter. Mooier. Bij de Nederlandse film is het precies andersom. We winnen, maar toch zijn we eigenlijk niet zo goed. Niet alleen het resultaat telt.