Hoog water!

Drie jonge medewerkers van de supermarkt staan buiten te blauwbekken, terwijl ze snel aan hun sigaretten trekken.

Het is snijdend koud in Oude Tonge. Net als 51 jaar geleden, toen Goeree-Overflakkee nog een eiland was. De weersvoorspelling voor de nacht van zaterdag 31 januari op zondag 1 februari: hevige storm en neerslag. Op de Henrica's Hoeve, een boerderij een kilometer buiten het dorp, ging Piet Buijs, toen 17 jaar, toch zonder zorgen slapen. Wat kon hem, zijn ouders en zijn vijf broertjes en zusjes gebeuren? De laatste grote overstroming was in 1421 geweest.

Rond half vier in de ochtend ging de telefoon. De postkantoorhouder. Hij moest van de burgemeester de boeren die al telefoon hadden waarschuwen voor de storm. De dijken dreigden het te begeven. Vader haalde Piet uit bed, om samen naar Zuiddijk achter de boerderij te gaan kijken. Ze waren nog maar net buiten of het water kwam hen al tegemoet. De dijk waar hij iedere dag op weg naar school was langsgelopen, de dijk waar hij zomers opklom om aan de andere kant het zoute water van de Krammer in te duiken, die dijk was over een lengte van bijna vierhonderd meter doorgebroken. ,,Ga Koos de Boet waarschuwen'', schreeuwde zijn vader. De knecht van zijn vader woonde met negen kinderen vlakbij, in een arbeidershuisje tegen de Oudelandsedijk. Maar bij het huisje stond het water al zo hoog dat Piet niet meer kon doen dan hard schreeuwen. Geen reactie. Snel keerde hij wadend door het water terug naar de boerderij, waar het hele gezin zich op de vliering terugtrok. Het schuimende en kolkende water sloeg een deel van het woonhuis weg.

's Ochtends konden ze pas goed zien wat er was gebeurd. Het huis van Koos de Boet was met dijk en al weggespoeld. Rondom alleen maar water. Storm met sneeuw en hagel en eb en vloed deden de vliering bewegen en kraken. De hele zondag hebben ze in doodsangst doorgebracht. Pas de volgende dag werden ze ontdekt en met een helikopter in veiligheid gebracht.

Piet Buijs herdenkt nog ieder jaar de meer dan driehonderd dorpelingen die tijdens de Watersnoodramp zijn omgekomen. De eerste jaren was hij bang als het weer stormde. Maar nu zijn er de Deltawerken en is de nieuwe Zuiddijk aan de buitenkant van beton. Een asfaltweg onder aan de dijk leidt naar de jachthaven en een nieuw vakantiepark. Als het nu weer eens stormt, denkt hij als vanouds `laat maar waaien'.