`Een bijna perfecte moord' op een rijke weduwe

In het herzieningsproces van de Deventer moordzaak kwam gisteren een nieuw element naar voren. Verdachte Ernst Louwes kon niet goed verklaren waarom zijn bloed is aangetroffen op de blouse van het slachtoffer.

De Deventer moordzaak lijkt op een hele lange aflevering van een detectiveserie, maar een zonder ontknoping. Elke aflevering brengt nieuwe feiten. Gisteren was er opeens een bloedvlekje van de verdachte Ernst Louwes (49) in de kraag van de blouse van de vermoorde weduwe J. Wittenberg (60). Ruim vier jaar na de moord, en na een periode waarin de verdachte onder zijn volledige naam zijn onschuld heeft bepleit in de media. Gevoegd bij het andere bewijsmateriaal zoals de DNA-contactsporen van Louwes op de blouse, staat volgens het openbaar ministerie vast dat Louwes de weduwe vermoord heeft. ,,Een bijna perfecte moord'', volgens advocaat generaal A. Brughuis.

Bijna iedereen heeft hij in de afgelopen tijd weten te overtuigen van zijn onschuld, stelt Brughuis. ,,Hij bezit een groot acteertalent.'' Ook zijzelf had twijfels aan de schuld van de verdachte toen ze met de zaak begon, erkent ze op de tweede zittingsdag van het herzieningsproces. Sterker nog, het hof in Arnhem had Louwes met de toen aanwezige bewijsmiddelen volgens haar nooit kunnen veroordelen. Maar de zaak staat er nu anders voor. Het bloedvlekje op de blouse is nieuw en een ,,bijna onaantastbaar bewijsmiddel''.

De vraag is hoe het vlekje daar is terecht gekomen. De verdachte zelf weet het niet. ,,Ik ben iemand die veel op zijn vingers bijt en velletjes trekt.'' Daarom had hij vaak wondjes. Maar hoe een dergelijk wondje met de kraag in aanraking is gekomen? De enige verklaring die Louwes kan geven, is dat hij bij wijze van troost een arm om Wittenberg heen zou hebben geslagen. ,,Maar ik kan me een schouderklopje niet herinneren.''

Louwes heeft altijd volgehouden dat hij zelfs de ochtend van de dag van de moord nog bij Wittenberg langs is geweest. Hij moest iets ophalen. De 71-jarige huishoudster van het slachtoffer was er alleen vrij zeker van die ochtend niemand te hebben gezien bij Wittenberg, had ze eerst bij de politie verklaard.

Nu meent ze zich echter te herinneren Louwes toch gezien te hebben. ,,Ik keek boven uit het raam en zag een kale man weglopen. Dat was hij'', zegt ze terwijl ze naar Louwes wijst. Maar een bel had ze niet gehoord, en ze had hem ook niet binnen gezien. Waarom ze dat dan niet eerder aan de politie had verteld, wil het OM weten. ,,Ik stond daar gewoon niet bij stil. Er kwam in die tijd zoveel op me af. De leeftijd speelt ook mee'', verklaart ze zenuwachtig.

Maar volgens Brughuis is de verklaring van de huishoudster gewijzigd in het voordeel van de verdachte ná contact met hem. Daar zit volgens haar een lijn in. Ook de verklaring van de echtgenote is volgens haar gewijzigd na contact met haar man. Eerst zei ze dat hij rond zes uur thuis was gekomen om te eten, later stelt ze dat hij niet thuis was geweest. Louwes zelf zegt die avond om negen uur thuis te zijn gekomen, na een cursus in Utrecht.

Deze verklaring betreft de tweede cruciale vraag, naast die van het bloedvlekje. Waar was Louwes op de avond van de moord? Die avond van 23 september voert hij om 20:36 een telefoongesprek van zestien seconden met Wittenberg. Volgens gegevens van de KPN deed hij dit in de buurt van Deventer, het gesprek liep via een zendmast in die plaats. Zelf zegt hij dat dit in de buurt van 't Harde was. Bijzondere atmosferische omstandigheden maken een omweg via zendmasten in theorie mogelijk, zeggen de deskundigen, maar aannemelijk is dit niet.

Volgens advocaat Knoops is het daardoor niet uit te sluiten dat het gegaan is zoals zijn cliënt beweert. Bovendien kan door de manier waarop met de blouse is omgesprongen, deze volgens hem niet als bewijsmateriaal dienen. De blouse verhuisde de afgelopen vier jaar een aantal keer tussen politie en Nederlands Forensisch Instituut (NFI), verpakt in een papieren zak, in een doosje waarin ook andere in beslag genomen voorwerpen zitten. Wie zegt dat de DNA-sporen van de verdachte op de blouse niet via andere voorwerpen daar terecht zijn gekomen, vraagt Knoops.

Brughuis erkent dat het onderzoek ,,niet de schoonheidsprijs verdient'', maar daarmee zijn de DNA-sporen op de blouse niet verklaard, laat staan het bloedvlekje. Brughuis: ,,De koelbloedigheid waarmee dit feit gepleegd is grenst aan het ongelooflijke.'' Ze eist daarom een gevangenisstraf van vijftien jaar.

Louwes zelf krijgt aan het einde van de dag het laatste woord. Brughuis geeft hij bitter mee dat ze zich voor haar ,,bizarre'' verhaal ,,diep zou moeten schamen''. Het hof vraagt hij om een duidelijk vonnis. ,,Een uitspraak waarmee ik iemand om de oren kan slaan en kan zeggen: kijk, het hof vindt het ook. Na al die jaren heb ik recht op zo'n vonnis.'' Uitspraak op 9 februari.