`Ik beken: ik ben in de war!'

In `Save the Green Planet!' onderwerpt een Koreaanse kidnapper zijn slachtoffer aan inventieve martelingen. Vaak kan er in de film om pijn gelachen worden.

Voordat Ji-gu-reul ji-kyeo-ra! zaterdag in een uitverkocht Cinerama 6 begint, haalt Jang Jun-Hwan uit een plastic tasje een ding tevoorschijn. ,,In Korea kent iedereen dit'', zegt de regisseur. `Dit' is een soort roller, die in Korea voor allerlei kwaaltjes wordt gebruikt, van muggenbeten tot eczeem. ,,Het is belangrijk om te weten dat er in deze roller veel alcohol zit'', zegt Jang. Dan komt er een washandje uit zijn tas. ,,In Korea kent iedereen zulke washandjes'', zegt Jang met een groen lapje in zijn hand. ,,Het is erg ruw.'' Aldus gewapend met nieuwe kennis over de Koreaanse cultuur begint Ji-gu-reul ji-kyeo-ra!, beter bekend als Save the Green Planet! en persoonlijke favoriet van festivaldirecteur Simon Field. Het duurt wel een paar scènes voor we iets hebben aan onze kennis over Koreaanse geneesmiddelen en washandjes, maar als die komt, wordt er waarschijnlijk nog harder gelachen dan zonder Jangs kleine college. Wij begrijpen nu heel goed dat het erg pijn doet als je met het washandje huid kapot maakt en er dan met de roller over heen gaat.

Save the Green Planet! is een film waarin vaak om pijn kan worden gelachen. De film gaat over de Koreaanse loser Byung-gu, die denkt dat de directeur van een chemische fabriek een buitenaards wezen is dat erop uit is de aarde te vernietigen. Hij kidnapt de directeur en probeert hem via een inventief arsenaal aan martelingen een bekentenis te ontlokken. Ondertussen danst Byung-gu's lelijke, dikke vriendin op een koord en zijn de detectives die achter hem aanzitten minstens zo dom als hij.

Je zou Save the Green Planet! een typische Rotterdamfilm kunnen noemen, van de ondersoort cult uit een ver land, die dankzij allerlei citaten uit de internationale filmgeschiedenis – ditmaal vooral 2001: A Space Odyssee – toch voor herkenning zorgt. Save the Green Planet!, dat al prijzen won op festivals in Zuid-Korea en Moskou, is een mengsel van genres zoals cinefielen het graag hebben. En dan is de film ook nog iets anders dan dat. Door alle sublieme mafte breekt medelijden heen. `Compassie'. `Tragiek'. `Humanisme', dat zijn woorden die Jang (32) graag in de mond neemt. Denk ik. Mijn Nederlandse en zijn Engelse accent maken van Engels twee verschillende talen. Het woord subtiel schrijf ik 's avonds voor hem op, in een lege, fel verlichte congreszaal op de bovenverdieping van De Doelen. Door het grote raam lijkt Rotterdam een grote stad. Wij kijken naar onze plastic bekertjes. Jang blijkt zelf niet zo van genres als horror en sciencefiction te houden. Hij is niet maf. Hij is serieus. ,,Ik gebruik die genres om mijn tegenstrijdige gevoelens over het leven uit te drukken'', zegt hij. ,,Ik beken: ik ben in de war! Boos! Verdrietig! Blij!'' Zijn zachte stem weet die woorden toch van uitroeptekens te voorzien. Zijn film noemt hij een vraagteken. ,,Ik weet ook niet hoe te leven. Dat gevoel wil ik met het publiek delen.'' Save the Green Planet! komt eigenlijk voort uit protest tegen de Amerikaanse film Misery (1990), waarin een vrouw haar favoriete schrijver kidnapt. ,,Ik vond dat er in die film zo weinig sympathie was voor die dikke, lelijke vrouw. Het is alleen maar een bitch.'' In Save the Green Planet! is dat anders. ,,Als de directeur de droeve geschiedenis van zijn kidnapper leert kennen, krijgt hij wel medelijden met hem.'' Behalve gespeelde, grappig bedoelde martelscènes komt er in de film ook documentair geweld voor. Hitler houdt een toespraak. Lijken uit allerhande concentratiekampen worden op hopen gegooid. Jang vindt het niet ongepast. ,,Er bestaat zoveel ellende op deze planeet'', zegt hij zacht. Dan neemt hij zijn washandje weer mee.