The Bronx: The Bronx (White Drugs/V2)

Vier jongens uit Los Angeles die hun band naar een trotse wijk in New York noemen; dat is in de muziek nogal een provocatie. Maar de band The Bronx lijkt niet zozeer te willen provoceren als wel verwarren. Hun furieuze punkrock is namelijk opgetrokken uit zoveel invloeden dat vijf recensies van dit debuut op internet wel veertig vermoede referenties uit de meest verschillende hoeken van de rock opleveren. Van Murder City Devils tot AC/DC, van Jet tot the Stooges. Wonderlijk dus, dat The Bronx wel degelijk een coherente sound heeft. De ruggegraat van dit muzikale monster van Frankenstein lijkt zelfs zo uit een geëngageerde white trash punkband gelepeld. De variatie in de songs is wat de band zo ongrijpbaar maakt. Sommige haken precies aan bij je persoonlijke voorkeuren en klinken briljant, andere knipogen naar je aversies en werken je prompt op de zenuwen. Maar zelfs in dat laatste geval moet je The Bronx één ding nageven: ze klinken beter dan de zeperd waar ze je aan doen denken.