Robert Kagan 1

Het Amerika dat Robert Kagan ons voorhoudt in Marc Chavannes' artikel `Een land moet doen, wat een land moet doen' (Z, 10 januari) roept bij mij overwegend negatieve gevoelens op. Kagans opmerking ,,En dan wordt altijd het mislukken van het vredesproces in het Midden-Oosten genoemd, die belachelijke Europese hobby'', slaat natuurlijk nergens op. Ten eerste werden de Europese landen in 1947 zwaar onder druk gezet om het VN-verdeelplan voor Palestina te ondersteunen. Vervolgens leveren de VS en het Westen de zwakste partij in Palestina over aan de schandalige willekeur van de joodse staat Israël, en blijft er van enig westers verantwoordelijkheidsbesef jegens beide partijen in Palestina niets over. De dramatische gevolgen blijven niet uit, en nu in Europa geleidelijk de durf tot evenwichtig handelen vorm begint te krijgen, durft Kagan van een belachelijke hobby te spreken.

Als dit zijn wereldbeeld is dat zich na ruim vierduizend jaar beschaving met veel vallen en aarzelend opstaan heeft gevormd, dan vrees ik – gezien de invloed van de machtige Verenigde Staten – dat ook het komende millennium geen noemenswaardige verandering te zien zal geven. In plaats van over te gaan tot een objectieve bestudering van het conflict in het Midden-Oosten – van de ware achtergronden wil het Westen, de VS voorop, niet weten; de mythen rond Israël prevaleren nog steeds – houdt Kagan de ophaalbrug omhoog, in plaats van deze neer te laten. En in plaats van rationele factoren te hanteren in politieke aangelegenheden, wordt zowel in het Midden-Oosten als in de VS aan godsdienstige ideeën de voorrang gegeven. Daarmee kunnen geen bruggen worden gebouwd, helaas.