Pavlovreacties politiek na aanbevelingen Cie-Blok

De onmacht van de politiek kwam de afgelopen dagen weer schrijnend naar voren. Het rapport Bruggen bouwen van de commissie-Blok is amper gepresenteerd of regeringspartijen en de SP buitelen over elkaar met overwegend negatieve reacties. Te weinig concreet, te vrijblijvend, te voorzichtig is de teneur, zoals o.a. in de nieuwsanalyse in NRC Handelsblad op 20 januari, werd samengevat. Bolkestein spreekt over 'vlak en vanzelfsprekend', en Hirsi Ali berijdt haar eigen zeker belangrijke stokpaardjes over de islam, vrouwenemancipatie en criminaliteit.

Maar, zoals commissievoorzitter Blok in een interview zelf al aangeeft: dit onderzoek gaat over oorzaken en niet over gevolgen van eventueel gebrek aan succesvol integratiebeleid. Pavlov-politiek noem ik dat.

De politici zijn kennelijk hun eigen onderzoeksopdracht vergeten. Welk integratiebeleid kende Nederland tussen 1970 en 2000 (inclusief doelen en resultaten van dit beleid op deelterreinen)? Was dit voldoende samenhangend en consistent? En is dit beleid succesvol geweest? De commissie heeft daar zelf nog concrete aanvullende onderzoeksvragen aan toegevoegd. Maar bij `de politiek' moet je niet met genuanceerde meningen komen. Dat snapt `de kiezer' niet, denken te veel politici. Ik vrees soms dat ze het zelf niet snappen.

Afgaande op de kranten en de samenvatting van het rapport, heeft deze commissie genuanceerd conclusies getrokken en opbouwende aanbevelingen gedaan.

Inderdaad voorzichtig, maar wel concreet. Met deze inventarisatie in de hand, kan de politiek eindelijk daadkracht tonen en aan de slag met stimuleren van spreiding van scholen en achterstandsgroepen en een betere afstemming van integratiebeleid etc.

Dit rapport wijst ook uit dat politieke partijen weinig hebben gedaan met kritiek uit eerdere onderzoeken. Laten we hopen dat deze Pavlov-reacties snel weg zullen ebben en de partijen echt werk gaan maken van de aanbevelingen.