Naar de hoeren

Zou Rob Oudkerk van huis uit calvinist zijn? De echte calvinist weet immers dat hij dicht bij het Koninkrijk der Hemelen in de buurt komt als hij naar de hoeren gaat. `Zij zullen u voorgaan in het Koninkrijk Gods', zegt Jezus (Mattheus 21 vers 31). Al in het Oude Testament begeven de twee verspieders die aan de vooravond van de val van Jericho een kijkje in de stad nemen, zich onverwijld naar een bordeel (Jozua 2 vers 1). In datzelfde bijbelvers gaan ze ook meteen van bil met Rachab. Alleen die seksclub blijft overeind staan als de hele stad Jericho in elkaar dondert! Dus niets stemt meer overeen met het Woord Gods dan een gang naar de hoeren.

Spijtig derhalve dat zo'n geloofsdaad zo extreem prijzig is! Dat was in bijbelse tijden ook al zo. In Spreuken 29 vers 3 lezen wij: `Wie met hoeren verkeert, brengt zijn vermogen door.' Toen ik in 1962 in Leiden ging studeren, hoorde je hier en daar studenten fluisteren dat zij in de Jan Vossensteeg een adresje wisten. Op mijn vraag hoeveel dat kostte, kreeg ik het antwoord: een tientje.

Ik had een studiebeurs van 2.600 gulden, dus op de kop af vijftig gulden per week. Voor m'n kamer betaalde ik veertig gulden per maand, dus ook een tientje per week. Ik vond het bizar dat een hele week een kamer even duur was als een kwartiertje bij een hoer. Toch nam ik een kijkje in de Vossensteeg. Vanuit een smoezelig, in rood licht badend alkoofje probeerde een dame op leeftijd betoverend naar mij te glimlachen, zodat ik meteen zag dat er sprake was van enorm achterstallig tandheelkundig onderhoud. Was dat echt even duur als acht maaltijden in de mensa? Onbegrijpelijk.

Toen ik m'n eerste geld verdiende als wetenschappelijk medewerker was de prijs voor de geloofsdaad al opgelopen tot 25 gulden. Daarvoor kon je, wat ik overigens ook veel te duur vond, een langspeelplaat kopen. Omdat ik dolgraag de Erato-opnames van de cantates van Bach wilde hebben, liep ik op weg naar de grootste platenwinkel in Den Haag vaak door de Geleenstraat. Vaak zag ik dan wel een meisje waarvan mijn hormonen van slag raakten. Als zilvervisjes raasden ze door m'n bloedbanen en daardoor leek 25 gulden opeens een fooi, zodat ik dat bedrag even later zonder gewetensbezwaar voor een Erato-opname kon neertellen. En dan hield ik nog twee kwartjes over, want een plaat kostte 24,50 gulden! Dankzij de hoeren twee kwartjes verdiend, hetgeen betekende dat ik na 49 platen van mezelf een extra lp mocht kopen.

Nog weer een decennium later werd voor de geloofsdaad al een bedrag van vijftig gulden in rekening gebracht. Zo allemachtig veel geld voor iets dat zo kort duurt! Dit temeer daar ik zelf nooit meer dan een daalder zou durven vragen aan een vrouw die 't voor geld met mij zou willen doen. Nog veel minder goed begrijp ik dat diezelfde mannen nu vijftig euro voor diezelfde daad neerleggen, want bij de invoering van de euro hebben de hoeren van de ene dag op de andere hun prijzen met 110 procent verhoogd. Dat de Consumentenbond daar nu niets aan doet!

Bij mij op het laboratorium werkte een mismaakte man die geen vrouw kon krijgen, en dus voor zijn seksuele gerief op de hoeren was aangewezen. Die vertelde mij, als een www.hookers.nl avant la lettre bij de koffie altijd uiterst gedetailleerd over zijn bevindingen. Van hem hoorde ik dat die vijftig gulden een startbedrag was. Eenmaal binnen moest je vaak ook nog dokken voor bovenstukje uit, en vergelijkbare heerlijkheden. Toen ik dat hoorde, speet het me dat ik dat in mijn Erato-tijd niet wist. Dan had ik nog heel wat meer Bach-opnames kunnen kopen.

Keer op keer zei wijlen mijn collega tegen mij: ga toch eens mee. Vaak is het een flop, maar soms kan het ook heel leuk zijn. ,,Mij veel te duur'', zei ik dan, ,,ik wacht wel tot de hoeren bij de Aldi in de aanbieding zijn.''