Honds bestaan in de stad

De Amerikaanse suburbs, al vereeuwigd in menige sitcom, zijn ook geschikte decors in het land van de videoclip. Geen wonder: als een clip al geen fantasiewereld voorstelt, met, zeg, zwembaden vol glanzend vrouwelijk schoon en glimmende auto's voor de deur, dan ligt het voor de hand om aan te sluiten bij de doelgroep. En die is demografisch gezien doorgaans ruim vertegenwoordigd in diezelfde, spreekwoordelijk aangeharkte voorsteden.

Dat geldt zeker voor het soort neopunk waarvan The Offspring een jaar of tien geleden een voortrekker was. Ook de eerste generatie van de punk en de hardcore (zoek zelf de verschillen) waren in de Verenigde Staten al een aangelegenheid van de middenklasse en de voorsteden, terwijl er in Engeland in ieder geval een arbeideristisch imago aan kleefde.

Erg vermakelijk was destijds de clip bij The Offsprings `Pretty Fly (For A White Guy)', waarin een puisterig blank joch door zo'n suburb reed in wanhopige pogingen om aansluiting te vinden bij het ook in die omgeving voorkomende zwarte volksdeel. Het was een scherpe karikatuur, maar niet ontbloot van enige jalousie de métier. Ook de jonge blanke inwoners van deze voorsteden zijn immers massaal gevallen voor de hiphop, oorspronkelijk afkomstig uit de zwarte ghetto's.

In de clip van de nieuwe Offspring-single `Hit That', met zijn ska-achtige slagje en keyboardlijn al afwijkend van de rest van het oeuvre, is de handeling verplaatst naar de binnenstad. Maar opmerkelijker nog zijn de hoekige, karikaturale en vermoedelijk per computer tot stand gekomen koppen. Het gaat over een hond, die ontsnapt aan zijn baasje die zo uit een demografisch haalbaarheidsonderzoek naar de doelgroep van The Offspring lijkt te zijn weggelopen. Hij wordt achtervolgd door een stel hondenmeppers en gaat bijna ten onder in een steeg vol boosaardige soortgenoten. Zelfs voor een hond met een computergegenereerde kop valt het leven in het woelige centrum van de grote stad nog niet mee, lijkt de boodschap: toch maar weer terug naar de voorsteden dus, zo zou je de clip in een argwanende bui kunnen decoderen.

Hoe dan ook: die bijna kubistisch vormgegeven gezichten van mens en hond in een overigens realistische omgeving vormen de grootste attractie in een aardig filmpje. Toch kan deze clip niet op tegen het klassieke voorbeeld van de hond-in-de-clip: Spike Jonzes verbeelding van Da Funk van Daft Punk. Een mens met een stoffen hondenkop kan nog veel zieliger kijken dan zo'n computerbeest.