De bevende artiest

Hoe Maartje Duin zich in haar rol van kakkerlak een weg vreet naar het landgoed van Michael Jackson.

Bij thuiskomst na een bezoek aan Nederland trof ik mijn appartement in verwilderde staat. Ik bleek bezoek te hebben van een ongenode gast met de soortnaam Periplaneta americana. Periplaneta americana kenmerkt zich door zijn niet te stillen honger, waarmee hij 's nachts uit kieren en spelonken tevoorschijn komt, door keukenladen marcheert op zoek naar kruimels brood, in je oven snuffelt op zoek naar kaaskorstjes, in je vuilnisbak kruipt op zoek naar aardappelschillen. Hij pleegt, kortom, een grote inbreuk op je privacy, en legt daarbij een voorkeur aan de dag voor inwoners van grote steden in Zuid-Californië. Periplaneta americana laat zich moeilijk uitroeien: zelfs een kernoorlog kan hem niet deren. Hij staat ook bekend als de Amerikaanse kakkerlak.

Graag had ik dit onderkruipsel verzwegen (doodgezwegen, liefst van al), ware het niet dat ik hem een paar dagen later tegenkwam in een andere gedaante.

Ik was in Santa Maria, zo'n driehonderd kilometer ten noorden van Los Angeles. Daar werd Michael Jackson voor het gerecht gedaagd. Ik heb de gouverneursverkiezingen met Arnold Schwarzenegger van nabij gevolgd en die waren Kinderspiel vergeleken hierbij. Aanvankelijk heerste er rond het gerechtsgebouw een sfeer van Hollandse ijspret. Koek-en-zopietentjes stonden klaar; er werden hotdogs geserveerd, warme chocolademelk, donuts. Op een straathoek deelde iemand gratis T-shirts uit met de tekst `Leave him alone', vrij naar Jacksons eigen songtekst `Leave me alone'. Op een volgende straathoek stond iemand anders diezelfde T-shirts te verkopen. Een krantenjongen leurde met de Santa Maria Post.

Naarmate Jacksons komst naderde, werd het steeds bedrijviger om mij heen. Anchormen van Amerika's grootste nieuwsshows oefenden hun beginzinnen, pal naast hen deden collega's uit Engeland, Spanje en Japan hetzelfde. Sommigen waren op een trapleer geklommen, vanwaar ze uitzicht zouden hebben op Jackson. Die kwam even later langs – ik zag alleen hoe hij met twee vingers in de lucht een hoopvol victorie-teken maakte, verder werd mijn zicht belemmerd door krijsende fans.

In de twee uur die volgden laadde de menigte zich op voor zijn terugkomst. Als ze niet direct op Jacksons loonlijst stonden, zoals het kordon Men in Black dat was ingehuurd voor zijn beveiliging, moesten ze indirect iets van hem. Gospels werden ingezet, profeten verklaarden het eind der tijden als we ons vandaag niet bekeerden, een vader en zoon met lange baarden die zichzelf de Bewakers van de Grondwet noemden, wilden Jackson verheffen tot martelaar, want volgens hen was de dagvaarding niet constitutioneel.

Toen de bevende artiest weer naar buiten was gekomen en zijn nu wereldberoemde dansje op het dak van zijn auto had gemaakt, sloeg de sfeer om naar grimmig. De menigte krioelde door elkaar, om Jacksons auto heen. Sheriffs, bodyguards, moslims, televisiepresentatoren, donutverkopers, Black Panthers, toevallige passanten uit Santa Maria, zelfbenoemde toezichthouders, christenen, paparazzi, Jehova's getuigen, fans met op hun rug de boodschap `Leave him alone', ze dromden rond Jacksons auto, en in ieders ogen stond dezelfde blik. Een blik van een niet te stillen honger. Ik stond op een verhoging en sloeg het tafereel gade. Nee, dacht ik, dit kon Homo sapiens niet zijn. Dit was Periplaneta americana. Of toch in elk geval de Planeta americana. Zelfs de dreiging van een kernoorlog kan hem niet deren.

(Deze observatie weerhield mij er niet van om me vijf minuten later in de menigte te storten en een uur later de poorten te passeren van Neverland, het landgoed van Michael Jackson. Wat zich daar binnen afspeelde tijdens Jacksons afterparty, brandt me op de lippen, maar moet ik voor me houden op straffe van een lawsuit die tot in de miljoenen kan lopen.)