Clash

Nooit heb ik Ronald Koeman zien wankelen. Niet als voetballer, niet als coach, niet als echtgenoot en vader, niet als vermeende minnaar. Alles van wat zich als tegenwind aandiende, blies hij weg. Soeverein, zoals alleen Groningers kunnen zijn. Koeman geschampt door satire en kritiek? Dat kregen geen twintig paarden, geen tien Balkenendes, instituten noch tradities, zelfs Johan Cruijff niet voor elkaar. Ronald was een blok beton.

Deze week was-ie boos. Hij droop van de verontwaardiging zoals gegriepeerden druipen van snot. Hij leek zowaar gekwetst en zo ken ik hem niet, want Ronald houdt wel van een ruige grap. De klanklijnen van zijn humor volgen niet de zijden route, ze galmen eerder op uit een aardappelveld. Noeste polderhumor. De lach vet als klei.

De nieuwjaarstoespraak van Freek de Jonge was hem in het verkeerde keelgat geschoten. Hij vond de speech van de nationale cabaretier ,,kwetsend en respectloos''. Hij vond ook dat de clubleiding van Ajax het traditionele betoog bij het begin van het nieuwe jaar niet kan overlaten aan een komiek. Ronald stapte boos naar de voorzitter.

John Jaakke.

Nog steeds weet ik niet of deze president wel iets met het product voetbal heeft. Wat ik zeker weet, is dat hij nog nooit gehoord heeft van Sjakie Wolfs, niet weet dat het Tom Soetaers is en niet Henk Soetaers en dat hij bij de naam Sikora denkt aan de duisternis van Oekraïne. Dat een van de kantinejuffrouwen van Ajax fundamenteel lesbisch is, is hem al helemaal ontgaan. Rijst de vraag: is Ajax een mastodont of is het nog een vereniging. Jaakke zou het bij god niet weten.

Freek wel.

De cabaretier hekelde het aankoopbeleid van Ajax en Koeman. ,,Het is een prestatie van formaat met zoveel linksbuitens koploper te worden in de Nederlandse competitie.'' Met dat soort teksten raak je de open zenuw van de calvinist Ronald Koeman. Anders gezegd: de speech van De Jonge gevolgd door het misbaar van Koeman was een clash van calvinisten. De een suggereerde blinde koopwoede, de ander voelde zich aangesproken in zijn structurele, wellicht inherente zuinigheid. Freek was door Jaakke uitgenodigd in naam van de commercie, Ronald zag zich meteen verneukt in het artistiek-commerciële complex van het duo Jaakke-De Jonge.

Waar calvinisten het voor het zeggen hebben, vallen grote woorden. Te groot voor steller dezes. En dus moet ik mij beperken tot speculaties, tot een intieme overtuiging, tot roddel zowaar. Als het dan toch moet, graag.

Ik denk dat Ronald Koeman Ajax zat is. Bij mijn weten laat een coach zich niet intimideren door de geschonden reputatie van een linksbuiten. Rinus Michels had weinig problemen met het aureool van Piet Keizer. Hij ging er gewoon boven staan. De klassieke linksbuiten is zo hangerig van aard dat geen mens hem in bescherming neemt. Feyenoord wil liever vandaag dan morgen een fanfare inhuren om Robin van Persie uit te luiden naar Arsenal. Sikora, Soetaers, Wamberto, ze worden gekoesterd als het overtollige vet van een systeem. Verder bestaan ze niet. Al helemaal niet in de legendevorming van Ajax.

Het is weinig gezegd en geschreven, maar Ronald Koeman is door de komst van John Jaakke en Louis van Gaal in een weeshuis terechtgekomen. Hij wou wel iets met Ajax, maar dan in zijn beleving, in zijn temperatuur, in zijn conceptuele traditie. Nu ziet hij dat Ajax alleen maar commercie is en als het de commercie zo uitkomt alleen maar cabaret. Dan breekt er iets in het hart van een geroepene.

Koeman weet dat hij maar een radertje is in een instrumentele moraal. Daar doet hij het niet voor. Ik zou zeggen: Ronald, houd de eer aan jezelf, ga naar Barcelona. Of naar Real Madrid. Een coach die zich laat ontredderen door de provocatieve striptease van een cabaretier zoekt het conflict. Eigenlijk heeft hij mentaal afscheid genomen. Kom er dan voor uit en speel niet de gegijzelde van humor en onzin.

Ronald moet weg bij Ajax en hij weet het als geen ander. In het diepst van zijn gedachten is hij Freek dankbaar. Eindelijk heeft hij een alibi. Eindelijk kan hij tegen Jaakke zeggen: ,,Ik ben beledigd tot op het bot.'' In de roes van de zelfkwelling gaat Ronald Koeman een schitterende toekomst tegemoet. Waar hij straks ook verschijnt, aan zon en aperitiefhapjes zal het niet ontbreken.