Rust

Aan mijn tafeltje in de drukke stationsrestauratie kwam een extreem dikke man zitten. Er was nergens anders plaats, verontschuldigde hij zich vanonder zijn vlassige snor. Hij moest zijn buik op gepaste afstand van de tafelrand plaatsen, omdat er anders ongelukken met mijn kop koffie waren gebeurd.

Hij hijgde licht. Een grijzige fleece-trui omspande met moeite zijn bovenlichaam. Aan zijn zijde voerde hij een grote reistas op wieltjes mee, waaruit aan de bovenkant enkele kledingstukken puilden. Hij leek me een captain of industry, voor zijn plezier op weg naar een ver reisdoel. Zijn vrouw leefde niet meer, of lette de laatste tijd onvoldoende op hem.

Hij maakte een korte opmerking over het beroerde weer het had al de hele ochtend onafgebroken geregend.

,,Je zou in deze tijd een maandje of drie in een warm land moeten wonen'', zei ik, tot mijn eigen verbazing, want ik heb eigenlijk helemaal geen zin om een maandje of drie in een warm land te wonen.

Hij schudde het hoofd. ,,Het zou veel beter zijn om er elk jaar vier keer twee weken uit te zijn. Dán komt een mens veel beter tot rust.''

Vervolgens schakelde hij moeiteloos over op een vloeiende uiteenzetting over arbeidsomstandigheden, noodzakelijke vakantieperiodes en de oorzaken van RSI. Dit was geen topindustrieel, maar een hoogleraar arbeidsverhoudingen of iets dergelijks, besefte ik.

,,RSI ontstaat doordat mensen tijdens het werken op hun elleboog rusten'', doceerde hij. ,,Daardoor is er te weinig doorbloeding naar de pees bij de pols. Je moet je arm juist vrij laten zweven. Hoofdoorzaak is natuurlijk dat de mensen te weinig rust nemen. Als ze van hun kantoor thuiskomen, beginnen ze weer spelletjes op hun computer te spelen.''

,,Kan er bij RSI soms ook sprake van inbeelding zijn?'' vroeg ik.

,,Helemaal niet'', strafte hij keihard af. ,,Als er zoveel mensen klachten hebben, is er altijd een reële basis.''

Ik keek hem afwachtend aan, als een leerling zijn leraar.

,,Het is allemaal een kwestie van goed met je lichaam omgaan'', ging hij door. ,,Die kunst verstaan wij in Nederland nog niet. Neemt de Nederlandse werknemer écht rust in de middagpauze? Welnee, hij blijft doorzaniken boven zijn boterhammetje, liefst op kantoor. In landen als Duitsland en Oostenrijk nemen de mensen uitgebreide middagpauzes. Weet u wat het gevolg van ons gedrag is?''

Ik begreep dat het niet de bedoeling was dat ik antwoord gaf, bovendien had ik geen flauw idee.

,,Dat wij de hoogste arbeidsproductiviteit van Europa hebben, maar tevens erg veel mensen in de ziektewet en de WAO.''

,,Maar is iedereen in de WAO wel echt ziek?'' zei ik onnadenkend.

,,Ik moet naar het toilet, past u even op mijn spullen?'' vroeg hij.

Toen hij terug was en zijn lichaam weer ingeparkeerd had achter ons tafeltje, zei ik: ,,U weet erg veel van arbeidsomstandigheden.''

,,Ja''', zei hij, ,,ik heb me daar bewust in verdiept. Ik zit namelijk al zo'n twintig jaar in de WAO en ik vind dat ik wat voor de maatschappij moet terugdoen.''

Toen stapte hij op. Even later zag ik hem met zijn karretje door de regenvlagen op het perron worstelen. Hij had gelijk, bedacht ik, op tijd je rust nemen, daar was veel voor te zeggen.