Publiek gniffelt besmuikt bij liefdesscène

Het begint al na de eerste dag. Lijkbleke jongens die om half tien 's ochtends aankomen in de centrale hal van De Doelen en zeggen: ,,Ik ben nog een beetje wazig.'' En intussen rakelt een groot videoscherm aan de muur de films op waar ze al niet meer heen kunnen doordat die tot de laatste stoel zijn gereserveerd: Lost in Translation. Johan Cruyff, en un momento dado. Elephant.

Het lijstje favorieten breidt zich uit als een olievlek. Dan zit op een doordeweekse donderdagmiddag ook een zaal met honderden mensen te kijken naar een raadselachtig-mooie Chinese film als Green Tea van Zhang Yuan. Een Buñuelesk thema van een man die op twee gedaantes van dezelfde vrouw verliefd wordt. Met een zwierige camera, die in de finale door een matglazen tafel heen kijkt en ons er van weet te overtuigen dat die roze en blauwe vlekken elkaar liefhebben. Na afloop bleek de film het publiek op diepzinniger vragen te hebben gebracht dan de aanwezige regisseur bedoelde. Vraag: ,,Wat betekende het geluid van het vliegtuig ongeveer halverwege de film?'' Antwoord: ,,Ik herinner mij geen vliegtuig.''

Fighting Fish kreeg zelfs twee keer een volle zaal gisteravond. Om acht uur feestelijke première met rode loper, limousines en soapies, om half elf ronde twee van wat overal bekend staat als de eerste Nederlandse martial arts film. Gemaakt door Jamel Aattache (regie) en Kim Ho Kim (scenario en hoofdrol). Dat deze ,,niet zo heel diepzinnige'' film op het festival van Rotterdam wordt vertoond, had volgens première-presentator Jan Doense twee redenen: hij is in Rotterdam opgenomen en het festival iets heeft met Aziatische knokfilms. De oude knokfilms, uit de jaren zeventig en vooral die met Bruce Lee, toen er nog geen zweeftrucs à la Crouching Tiger, Hidden Dragon bestonden, zijn de inspiratie geweest voor de 29-jarige Aattache. Daardoor bestaat deze film uit een reeks erg lange vechtscènes met wat scènes eromheen. De film is heus met flair gemaakt, al raak je nooit helemaal het gevoel kwijt dat je naar de video van een knappe gymnastiekuitvoering zit te kijken. Alleen de liefdesscènes van zwijgende vechtjas A-Ken met besproete Jennifer (Chantal Janzen) brachten zelfs het premièrepubliek tot besmuikt gegniffel. Maar als melodrama uit India mag, moet je dan je neus ophalen voor Verliefde Blikken uit Rotterdam?