Verwarrend syndroom

Münchausen by proxy: syndroom waarbij een ouder een kind letsel toebrengt of ziekten verzint waar het kind aan zou lijden, met de bedoeling het te laten onderzoeken of behandelen. Dat is de eenvoudige definitie van het syndroom. Maar dan begint de verwarring, want de diagnose is – afgezien van enkele evidente gevallen – moeilijk te stellen, zowel bij ouder als bij het mishandelde kind.

Sommige psychiaters vinden Münchausen by proxy een onmogelijke term, want het suggereert een apart syndroom te zijn. ,,De term is uitsluitend een verzamelnaam voor bepaalde soorten, zeer moeilijk te bewijzen kindermishandeling,'' zei kinderpsychiater R. Vecht drie jaar geleden tegen NRC Handelsblad. Het aantal rechtszaken tegen Münchausen-ouders is in Nederland beperkt gebleven en soms volgde vrijspraak, tot verbijstering van de artsen.

In Groot-Brittannië heeft de invloed van de kinderarts Sir Roy Meadow, verbonden aan het universiteitsziekenhuis in Leeds, tot veel meer rechtszaken en strenge straffen geleid. Meadow vindt dat veel gevallen van wiegendood eigenlijk de dood door Münchausen by proxy zijn. In 1999 schreef hij in een medisch tijdschrift: ,,Tenzij een diepgaand postmortem-onderzoek wordt gecombineerd met een evaluatie van de geschiedenis van het kind en de omstandigheden waaronder het is gestorven, zullen de meeste gevallen van dodelijke mishandeling onopgemerkt blijven. De term wiegendood moet gereviseerd worden, of afgeschaft.'' Op website van de Mothers Against Munchausen Allegation (MAMA, www.msbp.com) wordt Meadow als de kwade genius aangewezen.