Zuid-Afrikaanse delegaties doen meer dan praten alleen

Een organisatie van internationale conferenties moet tegenwoordig lef hebben om geen Zuid-Afrikaan op de gastenlijst te zetten. Zuid-Afrikanen, die kennen de eerste én derde wereld, die kunnen praten, luisteren en verzoenen. Niet voor niets hebben de Verenigde Naties de afgelopen drie jaar de grootste conferenties in Zuid-Afrika georganiseerd, over racisme, milieu en het voortbestaan van de wereld. In Zuid-Afrika, daar hebben ze het confereren zo'n beetje uitgevonden.

Nogal wiedes dus dat de organisatie van een symposium over vrouwenrechten dat in september in Jakarta wordt gehouden ook de Zuid-Afrikaanse ambassadeur uitnodigde. Norman Mashabane is tenslotte niet alleen de vertegenwoordiger van het land waar non-discriminatie in de grondwet staat gebeiteld, ,,hij sprak ook vaak over de gelijkheid tussen man en vrouw'', aldus de organiserende Universiteit van Pembangunan.

Dat de Zuid-Afrikaanse ambassadeur tevens wordt beschuldigd van 22 gevallen van seksueel misbruik, had de universiteit over het hoofd gezien. De aanhoudende stroom berichten in de Zuid-Afrikaanse kranten over Mashabane's wangedrag op zijn standplaats was kennelijk niet tot de organisatie doorgedrongen. De hand op de billen van de huishoudster. Het verzoek aan het jongste lid van de diplomatieke staf om ,,de ambassadeur een dienst te verlenen''. De seks op de achterbank van de ambassadeurswagen.

Op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Pretoria aarzelen ze nog over wat te doen met de ambassadeur die in eigen land als `seks-plaag' is weggezet. Maar in Jakarta is na een paar telefoontjes van verbaasde journalisten uit Zuid-Afrika de onrust toegeslagen. Misschien zijn toch niet álle internationale conferenties voor Zuid-Afrikaanse sprekers geschikt.

Net toen dat besef in Indonesië door begon te dringen, kwam er voorpaginanieuws uit het Indiase Bombay. Daar is dezer dagen het World Social Forum bijeen, club van boze wereldburgers, om te praten over de ongelijke verdeling van het kapitaal en de mensenrechten in de wereld. Goed voor tenminste elf genodigden uit Zuid-Afrika.

Onder de gedelegeerden begaf zich ook een van Zuid-Afrika's meest vooraanstaande rechters, Siraj Desai, tevens vice-voorzitter van de Foundation for Human Rights. De Indiase politie pakte hem zondagavond op, op beschuldiging van verkrachting van een landgenote.

Het zou allemaal zijn begonnen met een onschuldig sms'je van de 26-jarige aids-activiste, Salome Isaacs. Naar eigen zeggen zou ze zichzelf op zondagnacht, rond een uur of drie hebben uitgenodigd op de hotelkamer van rechter Desai. ,,Voor een drankje'', zegt de ene Zuid-Afrikaanse krant. ,,Voor werkoverleg'', meent de andere.

Het verdere verloop van het `overleg' hoorde Zuid-Afrika gisteren uit de mond van de in Kaapstad achtergebleven echtgenoot. Hij belde met het best beluisterde praatprogramma op de Zuid-Afrikaanse radio om live aangifte te doen van de verkrachting van zijn vrouw. Er was gezoend, vies gevoeld en vervolgens zou de gelauwerde rechter het `nee' van de aids-activiste hebben genegeerd, vertelde hij, zoals zij het hem aan de telefoon zou hebben verteld. ,,Zo iemand verdient het niet om onze wet te vertegenwoordigen'', snikte de man.

Ook de rechter zelf bemoeide zich met het debat. ,,Ik ben onschuldig'', sms'te hij naar twee kranten. Er was inderdaad wel wat gebeurd in die hotelkamer. ,,Maar verkrachting vind ik weerzinwekkend.''

Omdat het Zuid-Afrikaanse volk daarmee door beide partijen was uitgenodigd voor een oordeel, is er nu een kakofonie aan meningen over wie er in Bombay in de fout is gegaan.

,,Het was onbezonnen, indiscreet, ongelukkig, misschien zelf immoreel, maar zeker geen verkrachting'', weet de commentator van ThisDay die zelf een paar jaar geleden werd verkracht.

De Indiase politie weet dat minder zeker en heeft zowel de rechter als de activiste aan een DNA-onderzoek onderworpen. Hij zit vast en moet vrijdag voorkomen. Zij heeft genoeg van India en wil zo snel mogelijk naar huis. Over mensenrechten en de ongelijke verdeling van het kapitaal in de wereld praten de Zuid-Afrikanen bij een volgende conferentie wel weer.