Ondergronds

Zondagavond werd in een documentaire over het werk van de visionair Jules Verne nog eens benadrukt wat ik al zo vaak heb gehoord. Het krachtigste instrument dat de mens tot zijn beschikking heeft is zijn verbeelding. Want alles dat hij zich kan voorstellen kan op een dag worden gerealiseerd. Daarom hebben we strijkijzers, televisietoestellen en elektrische tandenborstels.

In 1981 schreef Bob den Uyl het krankzinnige `Opkomst & Ondergang van de Zwarte Trui'. Een duister en gewiekst gezelschap, zichzelf noemende de clan van De Zwarte Trui, organiseerde verblind door macht en geld de Ronde van het Carboon, een (letterlijk) ondergrondse wedstrijd over 260 kilometer die pas kon plaatsvinden na een miljarden verslindende operatie waarbij oude mijngangen in de Borinage en Noord-Frankrijk met elkaar werden verbonden, en waarin aan het slot van het verhaal koningin Fabiola van België verdween om nooit weer te worden teruggevonden.

In zekere zin schreef Bob den Uyl een visionair verhaal. Koningin Fabiola mag dan nooit door de aarde zijn opgeslokt, maar vorig najaar werd wel degelijk een ondergronds wielercriterium verreden in de Limburgse mergelgrotten. In Dagblad De Limburger las ik een hilarisch verslag onder de kop `Grotcriterium werkt op de lachspieren'. Beschreven werd o.a. de verdwijning van Marc Lotz. Hij zou een aanzienlijk aantal ronden hebben overgeslagen terwijl hij zich verschool in een donker hoekje. Dat leverde een paar weken later een niet hilarisch bedoelde reactie op in de brievenrubriek.

Briefschrijver P. Vroemen uit Riemst hekelde de `suggestieve journalistiek' waarmee `de zaken' moedwillig negatief bij de lezer werden overgebracht. P. Vroemen was vooral boos dat de verslaggever over het hoofd had gezien dat `nagenoeg alle coureurs' hun prijzengeld afstonden voor een goed doel, de Stichting Kankerbestrijding. Waarmee P. Vroemen zei dat het ondergronds makkelijker schenken is dan bovengronds.

We blijven ondergronds. In de zeer donkere dagen na de kerst werd in het grottenstelsel van Valkenburg een marathon gelopen. De lezers van De Limburger werden nu eens niet getrakteerd op moedwillige negativiteit maar op zuurstofrijke zinnen als `De soms eeuwenoude muurschilderingen en mergelsculpturen doemen op als bakens in een donkere zee en blazen menig gekweld loper telkens weer nieuw leven in'. Ondergronds valt meer te beleven dan ik voor mogelijk hield. Heeft het ondergrondse dan de toekomst?

Alles kan ondergronds. Wielrennen, voetballen, hardlopen, schaken, golf, schaatsen, basketbal, korfbal, kaatsen, paardensport, Formule 1. Je hoeft geen visionair te zijn om je een en ander voor te stellen. Alles wat nodig is is elektriciteit en een paar lampen. Maar de visionair in mij ziet al weer nieuwe uitdagingen voor het ras. Wat als we beneden nu eens het licht uitdoen? Sport in het stikdonker, stelt u zich voor.

In mijn onderaards toekomstvisioen zie ik de opmars van de visueel gehandicapten. Zij hebben de subtiele zintuigen ontwikkeld om de nacht in de dag te doen verkeren. De visueel gehandicapten worden de helden van de eerste Ondergrondse Olympiade, de zienden schutteren weergaloos op de Ondergrondse Paralympics.