Angst

De politiek is bang geworden voor het volk, doodsbang, en de dag van gisteren stond in het teken van die angst.

Het begon al vroeg met het verslag van de commissie-Blok. De 2.500 pagina's, 68 conclusies en 27 aanbevelingen lagen nog amper op tafel of ze werden al aan flarden geschoten door alle partijen, van rechts én links.

Arme Stef Blok. Hij moet zich de reïncarnatie van Ad Melkert hebben gevoeld. Alles wat onder Paars was misgegaan, werd op zijn rug afgereageerd.

Er was maar één boodschap die men van Blok wilde horen: de integratie is volledig mislukt. Geen nuances, geen relativeringen, laat staan enig positief geluid.

De politici hadden hun lesje geleerd. Stel je voor dat ze wéér zo op hun donder zouden krijgen van het volk als twee jaar geleden. Dat zou hun geen tweede keer overkomen. Liever zelfverloochening dan zelfvernietiging. Konden zij het helpen dat ze zonder ruggengraat waren geboren?

Dus: mislukt. Gefaald. Punt uit.

Had de commissie verder nog wat te melden? Deed er niet toe. ,,De integratie van veel allochtonen geheel of gedeeltelijk geslaagd?'' Wat was dat voor soft multiculti-gezwets? Was die Blok soms een verdwaalde apostel van GroenLinks? Een schande was het. ,,Een waardeloos rapport'', vond Hirsi Ali van het werkstuk van haar partijgenoot, die ze verder overigens zeer zei te respecteren. (Dat worden nog reuze gezellige tijden in de VVD-fractie.)

Terwijl iedereen, van VVD tot PvdA, tegen elkaar opbood bij de pogingen de brave commissie-Blok te liquideren, speelde zich in Amsterdam een ander drama af.

Een ander drama maar tegen dezelfde achtergrond.

De PvdA stond voor de vraag of ze wethouder Rob Oudkerk moest afzetten. Dat had ze, om allerlei redenen, al een week eerder moeten doen, maar de partij dacht er anders over. Ze vond Oudkerk een goede wethouder, die niet op grond van privé-escapades mocht vallen. Een aanvechtbaar standpunt, maar elke partij heeft recht op haar aanvechtbare standpunten.

Burgemeester Cohen kwam het nog afgelopen zondag voor Oudkerk opnemen in een uitzending van Buitenhof. Oudkerk verdiende een kans op rehabilitatie, vond hij. Daarna begon het Grote Geschuif. De top van de partij maakte zich ernstig ongerust. Wat zou de kiezer er wel niet van vinden? Die vraag verdrong op den duur alle andere overwegingen.

Urenlang worstelde de PvdA gisteravond in Amsterdam met zichzelf. De innerlijke overtuiging om Oudkerk te laten vallen ontbrak, maar men bezweek ten slotte voor de externe druk.

Vanmorgen verscheen Wouter Bos op de televisie om de beslissing toe te lichten. Ja, hij stond erachter, het was onvermijdelijk geworden, maar tegelijkertijd viel hij uit naar `de moraalridders' die op Oudkerk hadden gejaagd.

Hoe zwak. Het zijn niet die moraalridders geweest die Oudkerk uiteindelijk hebben laten vallen. Dat heeft de PvdA zelf gedaan. Omdat angst haar belangrijkste politieke raadgever was geworden.